dag 6 - just beachy

Via de I4 westwaarts = Mickeyoren

Going west. Dat is het doel voor vandaag. We gaan naar de Golf van Mexico. Eerst nog even checken of er op de stranden rond Clearwater geen Red Tide wordt gemeld. Nope. We're safe!

Na een ontbijtje op bed met bagels en French Toast stuurt René de auto rond 9.00 uur naar de I4. Blauwe lucht, ruim baan, auto op de cruise control, radio aan. We hebben er zin in! In Lakeland even de ogen goed open houden of we Ford's Garage zien. Dit is een restaurant waar we vanavond op de terugreis willen eten. En, check, afslag 32 zien we het, vooral voor René bekende, blauwe logo opdoemen.

Nu eerst verder. Via downtown Tampa naar de west 60. Deze weg verbindt het vaste land met de landtong waar Clearwater op ligt. De weg is gelijnd met palmbomen. Beide kanten bieden uitzicht over het heldere, blauwgroene water. Zodra we aan de overkant zijn slaan we rechtsaf. We rijden namelijk niet direct naar het strand. Eerst gaan we nog even naar de Safety Harbor Pier. Een korte pier in de baai. Hier is niet echt veel te beleven, maar het zo zomaar kunnen dat je hier dolfijnen of manatees ziet. Helaas niet vandaag.

Safety Harbor Pier

Via Main Street van dit plaatsje rijden we westwaarts. Over de Causeway rijden we Clearwater Beach op. Dit geeft een optimaal vakantiegevoel. Het is heel even zoeken naar een parkeerplek. Het lukt ons zelfs om een gratis plek voor 2 uur te spotten op Baymont Street. We hoeven alleen even over te steken om op het strand te komen. En dan staan we met onze blote voeten in het warme, witte poederzand. Jeej! Links van ons ligt Pier 60. Voor ons de zee. Hoewel we nog geen badkleding aan hebben, moeten we uiteraard wel heel even pootje baden. Het water voelt zelfs warm! Slenterend begeven we ons naar de pier. We hangen wat over de rand om de omgeving te bekijken. Op een paal spotten we een paar pelikanen.

Omdat we zo'n beetje wegbranden, gaan we weer richting auto. Het is lunchtijd. We hebben trek. Vlakbij de auto denken we een leuk tentje gespot te hebben. Frenchy's. Binnen is het druk. Dat belooft altijd goeds. En dat klopt helemaal. René bestelt de daily special, een buffalo chicken sandwich. Ik ga voor de Griekse salade. We zijn verrast als het eten wordt gebracht. De porties zijn ruim. Bij de salade zit een aardappelslaatje. René krijgt friet bij zijn broodje. Hier kunnen we wel weer even op voort.

Als we de Alternative 19 naar het noorden opdraaien begint het te plenzen. Nou, daar gaat ons middagje strand. We waren namelijk van plan om een duik te nemen op Honeymoon Beach en daarna nog een beetje op het strand te luieren. Omdat we zien dat er toch weer een blauwe lucht aankomt draaien we de weg naar het Honeymoon Island State Park op. We betalen de $8 entree. Wat een rust heerst hier vergeleken bij het hectische Clearwater Beach, dat we overigens in de verte nog zien liggen. Ook zien we daar de donkere wolken waar een gordijn regen uit neerstort. We lopen een kort stukje heen-en-weer over het spierwitte strand. Tot we ook hier de eerste druppels voelen. Snel naar de auto. Deze parkeren we op een plekje dat uitzicht biedt over het water. Met onze boeken erbij wachten we zo even tot het weer droog wordt.

Vakantiefeel

En dat wordt het. We lopen de boardwalk naar het strand op. Helaas kunnen we hier niet met een sneltreinvaart het water inlopen. Er liggen namelijk allemaal keien voor de kust in het water. Schuifelend, en niet alleen voor de keien, maar ook voor de zandroggen die hier schijnen te zitten, lopen we het water in. Echt zwemmen doen we niet. Het is meer een beetje poedelen. René is sowieso niet zo van het zwemmen en ik...ach, laten we het er maar op houden dat ik weer steeds tada....tada...in mijn hoofd hoor. We zoeken een plekje voor onze handdoeken en laten ons dan weer drogen. Dat is in no-time gebeurt. De zon brandt er weer heerlijk op los. De regen is verdwenen. Boven ons hoofd in ieder geval. In de verte horen we het nog donderen.

Om 15.30 uur vinden we het welletjes. We gaan weer verder noordwaarts. Tarpong Springs ligt zo'n 10 mijl ten noorden van Honeymoon Beach. Deze zogenaamde sponzenhoofdstad van de wereld schijnt een bezoek waard te zijn. Downtown slaan we over. Rechtstreeks rijden we naar de "spongedocks". Nou, het zal ongetwijfeld zo zijn dat er hier ook echt naar sponzen wordt gedoken, maar voor ons doet het allemaal een beetje als poppenkast aan. De straat aan het water is bezaaid met toeristische shops. En dan niet eens de gezelligste. Of het nu door het tijdstip op de dag komt of dat het hier altijd zo is....ons bekoort het niet.

Dus, hop weer de auto in. We gaan terug. Tenminste, eerst nog een stop in Lakeland. Weer terug op het vasteland in Tampa komen we in een enorme file. Langzaam schuiven we van de 275 de 4 op. Het noodweer dat losbarst helpt ook niet mee.

Rond 19.00 uur melden we ons bij Ford's Garage. De korte wachttijd nemen we voor lief. De inrichting is zo tof! Alles heeft wel iets met Ford te maken. Voor René uiteraard extra leuk. Het menu vergt nog wat studie. Alles ziet er zo lekker uit. Omdat het allemaal erg op elkaar lijkt hakken we de knoop door. Voor René wordt er een Ford's signature op tafel gezet. De High Octane burger wordt voor mijn neus gezet. We smullen! Enige nadeel is het enorme geroezemoes in het restaurant. Je kunt elkaar nauwelijks horen.

Ford's Signature

Vanaf Lakeland is het nog ruim 30 mijl tot onze stek. Valt erg mee dus. Maar...het noodweer van eerder lijkt ons gevolgd te zijn. Zodra we de I4 weer opdraaien komt het met bakken de hemel uit. Het zicht is slecht. De vele bliksemschichten maken het sturen ook niet makkelijker. Gewoon rustig aan, dan is er niets aan de hand.

Als we even na 21.00 uur de auto weer voor het huis parkeren is de regen verdwenen. Wij spoelen snel het zand van ons af. Met een wijntje ploffen we op de bank. Weer zo'n dag met een sterretje achter de rug.