dag 19/20 - Bye

Die laatste update vanuit Florida is niet meer gelukt. Dat wordt een update vanuit een stuk koeler Hoorn. En met een beetje watterig hoofd, want zo'n jetlag is toch wel een dingetje (dat we er overigens heel graag voor over hebben).

Woensdag begon voor ons weer vroeg. We wilden optimaal van deze laatste uurtjes genieten. Gisteravond waren de eerste spullen al gepakt. Zo op stapels lijkt het allemaal mee te vallen en lijkt het allemaal in de koffers te passen. Als ik het me goed herinner is zelfs het woord "makkelijk" gevallen... Nou, het is al duidelijk dat ik "lijkt" gebruik...en dat houdt niet veel goeds in zin. Vooral niet als blijkt dat er gewoon een la vol sportspullen vergeten is op de stapels te leggen. Ik moet bekennen dat het formaat van onze koffers niet groot is. Eigenlijk gewoon klein. Omdat een van de koffers nogal oud is, is het besluit om een nieuwe, vooral grotere, te kopen dan ook snel genomen. Hup naar de TJMaxx aan de overkant van de weg. Koffers volop daar. In alle maten. Wij gaan voor een iets grotere dan we hadden. Niet eens de allergrootste, want dat heeft ook niet echt veel zin als er gewoon 23 kilo in mag.

Dit formaat verhelpt al onze problemen. Alles past. Makkie zelfs. Wel is het nog even wegen. En dat levert weer even gedoe op. Ge-heen-en-weer van de ene naar de andere koffer. Iets meer in de handbagage. En dan...ja...dit moet lukken. Het past precies! We hebben zelfs nog ietsie speling.

En dan hebben we zomaar een paar uurtjes over. Dat is relaxed! Op naar Disney Springs dus om dat laatste rondje dat ons gisteren door het noodweer door de neus werd geboord, nog te doen. En dan vooral dat ijsje bij Ghirardelli's.

We parkeren zo'n beetje op dezelfde plek. Bovenaan de trap hebben we nu een heel wat prettiger uitzicht dan gisteren. Een blauwe lucht! Zon! Het enige water dat we zien komt uit de fontein. Ideaal dus. Op weg naar het ijs (en het chocolaatje, want, kom op...bij Disney Springs hoort een gratis chocolaatje van Ghirardelli's!) doen we nog wat winkels aan. Heel even bekruipt ons het gevoel dat het toch wel jammer is dat we dit keer geen Disney parken hebben bezocht. Maar ja, je kunt niet alles hebben (en zeker onze portemonnee niet...). Bovendien komt er nog echt wel een volgende keer. Het maakt in ieder geval dat de Disney merchandise leuk is om te zien, maar op dit moment toch iets minder geliefd om te kopen.

Dat geldt natuurlijk niet voor dat ijsje. Met de chocoladesmaak nog in de mond (en jeej, ze hadden Melk/Caramel) lopen we het andere deel van Ghirardelli's binnen. De keus is niet zo moeilijk. Ik (want ik ben de ijsfanaat...René eet slechts mee) ga voor de Ocean Beach Sea Salt Caramel Sundae. Alleen de naam is al een mondvol. Het ijs is vooral een buik vol. Gelukkig maar dat René mee-eet. Als we het rondje verder lopen zien we de donkere wolken weer verschijnen. We houden het maar voor gezien. Snel richting auto. Dat lukt net niet droog. Net niet.


Het is lunchtijd. Ons ontbijtje van vanochtend is al verteerd. Er kan wel weer wat bij. In de buurt zit een Unos Pizzeria & Grill. Vooral René heeft wel trek in Italiaans. Bij mij zit het ijsje nog een beetje in de weg. Vandaar dat ik weer voor een, overigens enorme, Caesar Salad ga. Njom, wat smaakt dat hier in de USA toch altijd verrukkelijk. De pizza die René kiest smaakt hem trouwens niet minder goed.

Nog is het geen tijd. We rijden het huis dan ook voorbij en over de Osceola Parkway gaan we richting The Loop. Hier zit namelijk een Books a Million. Deze trip zijn we hier al eerder geweest. Een leuke afsluiter van deze vakantie, vinden wij. Maar...hoe moeilijk is het om een winkel in te gaan met al deze lekkernijen (lees: boeken) met het besef dat de koffers toch wel al redelijk (lees: helemaal) vol zitten?! Dom dus! Helemaal als ik de koopjeshoek ontdek. Tot mijn grote frustratie moet ik 2 hardcovers van Sarah J. Maas van de Throne of Glass serie voor $5 laten liggen. Te dik. Te zwaar. De pocket van Beastly is echter een stuk kleiner, paperback...en maar $4. Ach, dat moet toch kunnen....

Net als die supergave Disney Agenda van Thomas Kinkade voor 2019. Die kan ik toch echt N I E T laten liggen...toch?! Nee...die neem ik mee.

Dan is het echt tijd om de koffers te sluiten, nog een laatste check door het huis te doen en dan de deur van 5153 Ambergris Loop achter ons te sluiten en de sleutel in de lockbox te doen. Dat eerste is door mijn laatste aankopen nog wel even gedoe. Passen. Wegen. Overplaatsen. Wegen. Douchecreme eruit. Wegen. Ja...zo is het goed. Pfff...

Voor de laatste keer rijden we "onze" straat uit, Compass Bay af, Poinciana op. Op naar het vliegveld. Wat een niet-leuk gevoel is dit. Ik wil gewoon echt helemaal niet weg!

Ondanks de drukte op de 417 zijn we mooi op tijd op de luchthaven. We parkeren de auto in de returnrij bij Alamo (don't back up...) en krijgen het gewenste $0 bonnetje. Nu alleen nog even afwachten wat de tolwegen ons gekost hebben. Lufthansa zit helemaal aan de andere kant van de luchthaven. Het is dan nog even een ritje met per persoon een koffer, een handbagage-formaat-koffer en een rugzak/handtas. Ingecheckt zijn we al. Het is dus alleen een kwestie van afgeven van de bagage (en hopen dat onze weegschaal accuraat is). Voor we naar de balie mogen checkt een medewerkster het aantal stuks bagage dat we mee hebben. Om beide handbagagekoffers krijgen we een tag: approved. Diezelfde tags krijgen we ook om de rugzak en mijn handtas. So far so good. Als de koffers op de schaal gaan blijkt dat ik gewoon het doucheschuim nog mee had kunnen nemen (of erger...de boeken had kunnen kopen). We hebben nog gewicht over (okay, okay...het is niet veel...maar toch).

Wagen volgeladen

Het is druk op de luchthaven. Zowel voor, als na de monorail. Bij Starbucks sta ik maar liefst een half uur op mijn frappucinno te wachten. René wacht even later vrijwel net zo lang bij de Burger King. Maar ach...tijd zat.

In de Boeing 747 zitten we op stoelen 40 A en B. Naast ons is de stoel helaas ook bezet. De eerste uren brengen we film kijkend door. Ik geniet van Hidden Figures (aanrader!). René vind Red Sparrow minder goed. Na de pasta (en nee, niet de chicken) gaan de luiken dicht. Zowel die van het vliegtuig als die van ons. Hoewel...mij lukt het aardig om wat te tukken. René is minder gelukkig. Ongeveer anderhalf uur voor de landing gaat het licht aan. Het is tijd voor ontbijt. Wat ons betreft hadden ze dat over mogen slaan. Echt, dat roerei was niet te eten. Dat is ook het enige minpuntje dat we hebben. De vlucht ging enorm smooth. De service is top. Mijn glas wijn bij het avondeten is zelfs zo vol dat ik er mee knoei op mijn broek (aii...).

In Frankfurt hebben we twee uur voor onze vlucht naar Schiphol vertrekt. Wat een enorme luchthaven is dit! Na wat rond te hebben gelopen wachten we bij de gate op het boarden. Dat loopt wat vertraging op. Ongeveer 20 minuten later dan gepland stijgen we op. Ik slaap dan al. En dat houd ik zo'n beetje vol tot we weer in Amsterdam landen. Al met al, twee prima vluchten.

Niet veel later rijden we op de A7 richting huis. Wat blijft dit toch bizar. Gisteren, voor mijn gevoel zelfs vanochtend, wakker worden in Orlando, nu weer bijna thuis. Daar worden we welkom geheten door Ollie. En dat maakt veel goed!

Inmiddels zijn de eerste boodschappen weer gedaan, het rooster voor volgende week in de nieuwe agenda gezet en het ritme weer langzaam gevonden. Maar...wat hebben we genoten! En wat vonden we alle reacties via FB, de blog en andere kanalen leuk! Dank daarvoor! De komende tijd plan ik geen uitjes. Nul. Ik ga namelijk sparen. Voor een volgende USA trip....reizen jullie dan weer mee?

thuis is ook fijn

dag 18 - afscheid met een knal

Onze laatste volle dag van de vakantie. Dat gezegd hebbend...morgen hebben we ook nog een groot deel van de dag. De huiseigenaar is zo vriendelijk geweest ons een late check-out te geven. Heel handig omdat we morgen pas in de vroege avond vertrekken (*vingers in mijn oren...nananana...ik hoor niets*). We hebben morgenochtend en een groot deel van de middag dus nog om iets leuks te doen.

Naar Disney Springs bijvoorbeeld, want dat is er vandaag weer bij ingeschoten. Nou...niet helemaal...we zijn er geweest. Eerst hebben we een rondje over de Boardwalk gelopen. Leuk om gedaan te hebben. Ik ben hier eerder geweest, maar heb toen weinig mee gekregen van de omgeving. Dat was namelijk tijdens de Disneyworld marathon. En aangezien dat al een beetje in de laatste mijlen is, zag ik nog maar weinig van de omgeving.

Via het Boardwalk hotel lopen we naar het water. Het is extreem rustig. Waarschijnlijk hebben de bliksemschichten aan de overkant van het meer daar wat mee te maken. Wij twijfelen nog even, maar besluiten dan toch het rondje te lopen. Hier heerst echt zo'n Disneysfeertje. Alles tot in het perfecte uitgewerkt in een thema. De hotels zien er goed onderhouden uit. Mooie pastelkleurtjes, de zwembaden liggen er prachtig bij.

Het lukt ons net niet om droog weer in de auto te klimmen. Op naar Disney Springs! Hier wil ik een ijsje scoren bij Ghirardelli's. Naarmate we meer in de buurt komen van het oude Downtown wordt de lucht donkerder, de spatjes regen worden stralen en het weerlicht vrijwel constant. Gelukkig parkeren we in een overdekte garage. En daar blijven we maar even staan. Boven aan de trap zien we hoe enorm het giet. De bliksem is heel dichtbij. De donder volgt vrijwel direct en met een enorme klap. Hier wagen wij ons niet in. Een half uur wachten we. Als het niet lichter wordt en eigenlijk alleen maar erger lijkt te worden besluiten we richting huis te gaan.

Via de Krispy Kreme. Vandaag hebben we na het ontbijt thuis alleen nog een burrito (samen gedeeld) bij Chipotle gegeten als lunch. Helaas rollen er op dit moment geen warme donuts van de band. De original glazed zijn bij ons toch wel favoriet. Als afwisseling nemen we er een chocholate covered kreme filled bij...en een limited edition, lemon glazed.

Thuis eten we de donuts, hangend voor de buis. Regelmatig komt langs dat er op dit moment een behoorlijk noodweer in de omgeving waart. Daar hebben we de televisie nog steeds niet voor nodig. Het rommelt en bliksemt nog flink. Voorlopig blijven we maar even binnen...

Wel willen we nog even naar de Walmart om nog wat M&M's in te slaan. Die met zo'n speciaal smaakje, zoals koffie, pindakaas, witte chocolade of caramel. Of...misschien wel allemaal. En wellicht dat we ook nog ergens een hapje gaan eten. Tenminste...als die donut is gezakt.

Morgen de laatste blogupdate vanuit hier...ik wil er nog steeds niet aan denken....

dag 17 - check...en check...

Burp! Wat zitten we vol! Ja, ja...het is er toch van gekomen. De punt cheesecake is gescoord! En dat zelfs zonder te hebben hardgelopen vandaag...

toch gezwicht
voor de Craig's Carrot Cake Cheesecake

Hoe dat komt? Gisteravond zaten we wel erg lekker en dat bleven we ook te lang. Daarnaast sliep ik vannacht erg onrustig. Onze tijd hier in Florida zit er bijna op en dat maakt me onrustig. Ik heb nog lang geen zin om afscheid te nemen van my happy place, Dat betekent dat we van deze laatste dagen maar optimaal moeten genieten.

En dat hebben we vandaag ook weer gedaan. Wekiwa Springs stond nog op ons lijstje. Ondanks de voorspellingen voor stormen aan het eind van de dag, lijkt het of de regio waar wij zitten steeds net aan de druppels ontsnapt. Omdat we vanochtend dus iets langer bleven liggen, vertrokken we pas rond 11.00 uur. Gelukkig was het vandaag niet zo extreem druk. Wat blijft dit een mooi park. Als je zo van de parkeerplaats aan komt lopen en uitzicht hebt op de bron. Prachtig! Ondanks de bewolking zoeken we een plekje in de schaduw. Het wolkendek breekt regelmatig open en de stralen die er dan doorheen piepen branden behoorlijk. Het water is fris, nou ja, eigenlijk gewoon koud. Het voelt zo schoon! Een paar keer nemen we een verfrissende duik en laten ons weer opdrogen. Daarna kleden we ons om. We maken nog een rondje over de houten boardwalk. Mooi om weer zo door de natuur te lopen. Hagedisjes schieten weg voor onze voeten. Een reuzesprinkhaan wordt bijna geplet als hij op het pad blijft zitten.

Vlak voor we de auto weer in stappen horen we de donder. Precies op tijd. Omdat we na het ontbijt niets meer hebben gegeten, lusten we wel weer wat. Niet teveel want we gaan vanavond naar The Cheesecake Factory. Een donut is precies goed om de ergste trek even te stillen. Helaas zit hier in de buurt geen Krispy Kreme. We moeten dus maar genoegen nemen met een Dunkin Donuts. Heel vervelend...niet...  Het is inmiddels, na een fikse bui, weer droog. Omdat er bij de DD WiFi is, nemen we uitgebreid de tijd voor onze snack. De enorme hitte van eerder deze week is wat afgenomen. Ondanks dat het nog warm is, en nog steeds enorm klam, is het toch fijn om buiten te zitten.

keuzes, keuzes....

Het filiaal van The Cheesecake Factory bij de Mall at Millenia is ons wel bekend. Die in Winterpark kennen we nog niet. Vandaar dat we daarheen koersen. Het zit in een winkelrijk gebied. Echt shoppen doen we niet meer. Wel hebben we nog een kort lijstje met laatste dingetjes die mee de koffer in moeten. Die scoren we nu maar even. En dan...op naar het restaurant. Dit filiaal is een stuk rustiger dan het ons bekende. De menukaart is hetzelfde. Mijn missie is een stuk taart aan het eind van de maaltijd en daar houd ik rekening mee bij het bestellen. We delen een voorgerecht, de quesadilla's.  Hier heel normaal, want het formaat van de appetizers hier is echt voor een weeshuis. Als hoofdgerecht kies ik voor een kleine Caesar Salade. Zo lekker hier! René gaat voor een fullsize meal...de Cajun Chicken "littles". Nou...dat little kun je gerust weglaten...zien we als het wordt geserveerd. Bizar!! Echt, een berg crispy chicken, een plons aardappelpuree (heerlijk romig overigens) en erg lekkere mais. Allemaal heel eetbaar...en dat is een understatement...maar veel! Zo veel!! Zelfs René (en die krijgt altijd alles op!) voelde behoorlijk bodem toen het bord leeg was (dat dan weer wel...). Hij had dus geen ruimte meer voor een toet. Dus...de worteltaart kon ik helemaal in mijn uppie soldaat maken. Het kostte wat moeite (want...pfff...wat machtig!) maar het is gelukt! En wat was ie lekker!

 

Met al dat eten binnenboord zitten we echter zo vol dat Disney Springs toch nog maar een dagje op ons moet wachten. We hebben nog een volle dag (niet aan denken....niet aan denken) en dan staat een bezoekje aan Disney toch echt nog op het programma.

Morgenochtend staat de wekker weer. Ik ga alles uit die laatste dag halen. Alles!

dag 16 - het echte Orlando vs dat van de toeristen

Normaal lopen we op zondag een rondje. Vorige week heeft René nog 15 kilometer volbracht in Fort De Soto. Vandaag doen we het anders. We blijven wat langer liggen (tot maar liefst 9.00 uur...). Wel met een ontbijt op bed. We roosteren bagels en diepvrieswafels. Met cream cheese, aardbeienjam en maple syrup erbij en thee en koffie smaakt ons dat prima. Dan besluiten we iets te doen wat meer mensen hier in Orlando op zondag doen. We gaan naar Lake Eola in downtown Orlando. Op zondagen is hier een farmers market. Nog niet eerder zijn we hier geweest.

Eenmaal in het centrum van Orlando is het even zoeken naar een parkeerplek. In een wat afgelegen stuk in de buurt van een ander meer vinden we uiteindelijk een (gratis) plek. Wat een ontzettend leuk wijkje is dit. We zouden hier zo kunnen wonen. Straten met klinkers. Hoge bomen waaruit het spanish moss naar beneden hangt. Houten huizen met een veranda ervoor. Een hoog gehalte aan schommelstoelen en bankjes aan kettingen op de veranda's. Vlaggen voor het huis. Een heel fijn sfeertje. En niet ver van Lake Eola.

mooi stukje Orlando

Rond het meer is het enorm gezellig. Het is een soort braderie met vooral eetkraampjes. Eerst lopen we een rondje. Wat een zwanen zwemmen hier! Voornamelijk witte, maar ook een paar zwarte. Ze zijn totaal gewend aan mensen. Ze eten bijna uit de hand. Op verschillende plekken staan automaten waaruit zwanenvoer kan worden gekocht. Vanaf de overkant van het meer hebben we een goed uitzicht op downtown Orlando. Voor we het weten zijn we de anderhalve kilometer rond en lopen we weer tussen de kraampjes. We laten ons verleiden door de geur van met kaneelsuiker gebrande amandelen.

downtown Orlando

Zwanenmeer

Om wat meer sfeer op te snuiven van dit deel van het gewone Orlando lopen we via een omweg naar de auto terug.

hier zouden we wel kunnen wonen

Na het zien van het niet-toeristische deel, rijden we weer westwaarts. Op Sand Lake zit een filiaal van Barnes and Noble. Altijd een leuke stop voor ons. We kunnen ons hier uren vermaken. Wel moeten we constant in het oog houden dat die koffers al aardig vol zitten. En boeken wegen nogal wat...dus...het beleid is weer in werking... Met slechts 2 boeken (en geloof me, dat is echt heel knap van ons) en twee agenda's (hoe tof is het om het hele jaar aan deze vakantie herinnerd te worden) verlaten we de winkel.

hier word ik wel erg hebberig van...

Het is al ver voorbij de middag. Lunchtijd dus. Het eerste restaurantje dat we tegenkomen en dat ons wel aanstaat kiezen we. Dat blijkt een Five Guys te zijn. Hier in de USA zijn we nog niet eerder bij deze keten geweest. Wel in Londen. En dat beviel goed. Niet veel later zitten we dan ook achter een burger en een enorme (oh ja, dat was in Londen ook al het geval...de porties friet zijn hier echt enorm!) berg friet.

Om de tijd tot 18.00 uur vol te maken bezoeken we een in de buurt gelegen Walmart. Altijd leuk om hier even te neuzen. Vanaf 18.00 uur kun je gratis parkeren bij de Studios. En aangezien het nog steeds droog is willen we hier nog wat attracties doen nu onze kaartjes nog geldig zijn. Overigens hebben we de hele dag maar een paar spatjes regen gezien en toen zaten we in de auto. Ook in Universal blijft de regen voor ons weg.

Wat een tof gezicht is dat toch zo hier in het donker rond te lopen. Eerder hebben we de attractie van de Fast & Furious nog niet gedaan omdat we zomaar het idee hadden dat het een show was. We lazen echter dat dit niet het geval is en vanavond ons dan toch maar in het racegeweld begeven. Ook Escape from Gringotts nog maar eens gedaan. Diagon Alley blijf ik echt zo gaaf vinden! Helaas spuwt de draag vandaag even geen vuur. Maar ach, dat vermindert de sfeer niet. Wel jammer vinden we dat we vanaf 20.30 uur nergens meer in kunnen omdat het een Annual Pass Day (of iets dergelijks) is. Not funny.

Lijkt me wel wat...wonen op een pleintje in NY met zo'n car voor de deur

Diagon Alley blijft gaaf

Minder leuk zijn ook de rijen bij VooDoo Doughnut. Echt...alsof je een attractie in gaat. Zoveel zin in een doughnut op dit tijdstip hebben we nou ook weer niet. Dus...huiswaarts dan maar. Vanavond niet al te laat ons bed opzoeken. Morgen toch maar dat hardlooprondje weer doen. Het plan (voor René dan) is vanaf hier heen-en-weer te gaan naar Celebration. Ik ben van plan een stukje eerder dan Celebration rechtsomkeert te maken...

dag 15 - @home

Nee, nog niet echt thuis thuis. Gelukkig nog niet. Maar vandaag hebben we meer tijd in ons vakantiehuis doorgebracht dan we tot nu toe hebben gedaan.

Vanochtend is het weer vroeg dag...tja, ik moet toch dat stuk cheesecake even verdienen...dus een rondje hardgelopen. Nou, ik had beter kunnen blijven liggen. Ik kan er echt niet over uit hoe bagger het lopen hier gaat. Ten eerste zit er totaal geen tempo in...en daarnaast kom ik gewoon ook niet ver. René heeft er ook last van, maar veel minder dan ik. Nog geen idee hoe ik straks mijn kilometers tijdens de Bridge to Bridge in Arnhem en later de Dam tot Dam vol ga kunnen maken. Dan moeten het er 16 worden. Tja...we zien wel dus.

Na het lopen maken we eindelijk eens gebruik van het zwembad hier in de wijk. Het ligt min of meer in onze achtertuin. Om 9.00 uur is het nog heerlijk rustig. Bovendien doet de zon al flink haar best, dus het is heerlijk vertoeven aan en in het water. Dat gaan we vast nog een keer doen de komende dagen (al zijn het er dus niet meer zoveel...maar...tsss...nog niet aan denken).

Ons zwembad

lekker even afkoelen

"thuis"

Dat we hier al een tijdje zijn bewijst de medewerker van de Krispy Kreme als hij bij het afrekenen meldt dat ik hem bekend voorkom... Het is overigens pas de tweede keer (maar nog niet de laatste...) dat we hier zijn om van die overheerlijke donuts te genieten, ik moet eerder deze week dus wel heel veel indruk hebben gemaakt :) We hebben overigens mazzel, want net als wij binnenkomen draait er weer een verse lading donuts over de band. Dit keer hele, dus zonder gat in het midden. Ze wachten nog op vulling. Wij kunnen er echter al 2 krijgen voor deze vulling erin gaat. Hmmm....ze zijn echt bizar lekker!

langs de International Drive

Nog een mall staat er op ons lijstje, de Premium Outlets aan de International Drive. Nu is zaterdag niet echt de meest geschikte dag om dit te doen. Alle andere plannen, bijvoorbeeld naar Wekiwa, vereisen een droog dagje en dat zit er voor ons niet meer in volgens de weermeneer van NBC. Nu willen we ook niet al te gek meer shoppen, want dat hebben we al behoorlijk gedaan. De koffers zijn zo'n beetje vol en de knip zo'n beetje leeg. We shoppen dus met beleid... Welk beleid dat trouwens is vragen we onszelf ook af als we aan het eind van de middag met tasjes met een jas van Colombia, 2 paar All Stars, een overhemd van Expres, een blouse van Aeropostale en een korte broek van Gap weer in de auto stappen.

Sinds de donuts hebben wij niets meer gegeten. Onze buiken rammelen er dan ook flink op los. Omdat we heel misschien vanavond nog even langs Disney Springs willen besluiten we bij Crossroads in Lake Buena Vista naar de Buffalo Wildwings te gaan (okay...er was wat misverstand waar we nu terecht kwamen, maar uiteindelijk is toch iedereen happy. Deze hoek van Lake Buena Vista wordt eerdaags overigens opgedoekt om plek te maken voor een uitbreiding van de I4.

Als je romantisch wilt dineren bij kaarslicht en sfeervolle muziek is Buffalo NIET, ik herhaal NIET, de place to be. Als je van sport houdt daarentegen zit je hier helemaal top. En dat zitten wij dus. Het eerste dat ik doe zodra we binnen zijn is de uitslagen van de vanavond gespeelde wedstrijden in de eredivisie checken. En...me happy...mijn cluppie is nog zonder puntverlies. Op de vele schermen in het restaurant kunnen we ook van voetbal genieten trouwens...en niet alleen van voetbal, ook wordt er baseball, tennis, volleybal, worstelen en nog wat andere sporten vertoond. Ons maaltje, een sampler met mozzarella-sticks, boneless chicken, nacho's en uienringen smaakt er top bij. Als hoofdgerecht heb ik twee heerlijke kippenwraps. René krijgt zijn eten, een nachoburger met frietjes, letterlijk bijna in de schoot geworpen. Het is weer een hele hap. Als alles op is zitten we dan ook weer behoorlijk nokkie.

Romantisch diner

sampler

Zo vol dat we besluiten vanavond Disney maar te laten voor wat het is. We gaan naar huis. En zo komt het dat we nog voor 19.00 uur de buit van vandaag staan uit te pakken. Laptop erbij. Verslag tikken. En dan de voetjes op tafel. Jack Reacher komt zo langs. Op de buis dan....

dag 14 - gators en bier

8. 30 uur! Echt waar! Dat zijn de cijfers die ik vanochtend op mijn telefoon zag toen ik wakker werd. Het kan dus wel. Sowieso hebben we het vanochtend enorm rustig aan gedaan. Pas om 11.00 uur liepen we de warmte van de dag in.

Vanaf vrijdag tot en met zondag is de Lake Apopka Wildlife Drive open voor verkeer. Op Merrit Island hebben we geen alligators gespot. Bij de trail langs Lake Apopka schijnen enorm veel gators te zwemmen. Bijna garantie dat we er daar een kunnen spotten. Op naar Apopka dus! Via de Turnpike. Toch wel handig die Sunpass. Op deze manier verspillen we geen tijd bij de tolpoortjes en kunnen we fijn doorcrossen.

prachtige vergezichten langs de wildlife drive

De wildlife drive is gratis toegankelijk. Dit is echt swampcountry. Via een wit zandpad rijden we dwars door een moerasgebied. Overal watervogels, hoentjes, reigers, ibissen en aningha's. Erg mooi om te zien. Het landschap is heel bijzonder. Rechts een soort stromend kanaaltje, links een uitgestrekte, zompige vlakte met lage begroeiing. Maar, eerlijk is eerlijk...daar komen we niet voor. We willen alligators zien. En daar hoeven we niet lang op te wachten...opeens zien we een schubbige kop met lange snuit en (geniepige) ogen boven het water uitpiepen. Het is rustig dus we kunnen de tijd nemen de gator goed te bekijken en zelfs even met hem (of haar...) op te rijden. De drive is 11 mijl. De maximum snelheid is 10 mijl per uur...reken dus maar uit hoelang we erover doen. En tijdens die tijd komen we meerdere keren gators tegen. In alle maten, kleintjes...maar ook flinke joekels. Alle drijven in het water. We zien er geen op de kant. Hoe snel went het om ze hier te zien! Bij de eerste paar stoppen we en maken we foto's, maar al snel is het...oh...kijk...daar is er weer een...en rijden we gewoon door. Het laatste stuk is er weinig wildlife meer te zien. De enige reden waarom we nu nog maar 10 mijl per uur rijden is omdat anders de auto uit elkaar zou vallen door de vele kuilen. Het lukt de auto heel te houden. Schoon is een ander verhaal. De achterkant zit onder wit gruis. Hopelijk spoelen de buien die er ongetwijfeld nog aankomen het meeste hiervan weg.

allerlei soorten beestjes

Over buien gesproken...in de verte zien we al weer donkere wolken waar regelmatig flitsen uitkomen. Wekiwa Springs is ook vandaag geen goed idee. Maar, we hebben een heel leuk plan B. We zijn nu redelijk in de buurt van Winter Garden. Bij de voorbereidingen hebben we ontdekt dat hier een bierbrouwerij zit, de Crooked Can. We stellen de HereWeGo app in op Plant Street, Winter Garden.

sfeervol Winter Garden

Plant Street in Winter Garden

Het is direct duidelijk als we het Historic District bereiken. Asfalt maakt plaats voor klinkers. Ouderwetse lantaarnpalen lijnen de straten. We parkeren de auto en gaan te voet het plaatsje in. In een van de eerste gebouwen waar we langs lopen zit het visitors centrum. Aan de grootte van deze Amerikaanse VVV is te zien dat Winter Garden maar een klein plaatsje is. De dame achter de balie staat ons vriendelijk en nieuwsgierig te woord. Belangrijkste informatie is dat dit een erg gezellig plaatsje is met volop restaurantjes. De hoofdstraat is inderdaad heel lieflijk, leuke shoppies, onder andere de Woof Gang Bakery, een delicatessenwinkel voor honden. Erg grappig om te zien. Verder inderdaad heel veel eettentjes. De brouwerij die wij zoeken zit helemaal aan het eind van de straat in een soort van Food Market, Plant Street Market. Binnen zitten, naast de brouwerij, allerlei eetkraampjes. Omdat we (René in ieder geval, ik ben dit keer de Bob) natuurlijk het bier hier willen proberen, willen we eerst wat eten om een ondergrondje te hebben. Bij This little Piggy nemen we een Pulled Pork Sandwich. Het bier halen we uiteraard bij de Crooked Can. Om niet te hoeven kiezen, neemt René een proeverijtje dat we zelf kunnen samen stellen uit vier bieren. Zo in de middag gaat hij niet voor de zwaarste biertjes: Tri Wishes, Cloud Chaster, Ayuh en Belgian IPA.  Ik sip van alles wat. De eerste twee smaken me prima. De laatste vind ik te bitter. René vindt ze allemaal heerlijk!

Cheers!

Plant Street Market en de Crooked Can Brewery

Spanish Moss 

Niet alleen de Plant Street Market ziet er tof uit. Ik heb zin in een koffie. Axum Coffee trekt ons wel! En terecht. Binnen ziet het er heel hip uit. Het is druk. Mensen zitten te laptoppen. Anderen spelen een spelletje schaak. Een heel fijn sfeertje. En het belangrijkste...de koffie smaakt zoals koffie hoort te smaken. Bitter en sterk.

Veel meer dan dit is er in Winter Garden niet te beleven. Via de Florida's Turnpike rijden we weer naar het zuiden. Bij de afslag van de I4 gaan we nog even oostwaarts. Bij de volgende afslag zit namelijk de Mall at Millenia en laat die nou nog op ons lijstje staan. Niet dat we van plan zijn om nog echt te shoppen, maar deze mall is zo fijn om even doorheen te wandelen, ruim, luxe, rustig. Maar ja, als je niets wilt kopen, moet je eigenlijk ook geen winkels ingaan....dus we verlaten niet geheel zonder aankopen de mall. Het enige dat we van plan waren om te kopen, doen we niet....een stuk cheesecake bij de Cheesecake Factory. Op dit moment hebben we nog geen trek...en aangezien we nog even naar de Marshalls aan de overkant gaan is het niet slim om een stuk taart mee te nemen voor thuis. Bovendien schrik ik me helemaal kleurendoof van het aantal calorieën dat een stuk taart oplevert...zelfs het "magerste" stukje is ruim boven de 1000. Per punt!  Misschien dat ik later deze trip toch nog zwicht...maar voor nu ben ik sterk.

Njom njom

Na de Marshalls koersen we toch echt huiswaarts. Even voor 20.00 uur ploffen we op de bank. Wat een topdag was dit weer!  Gators, beers...en cheesecakes (in het vooruitzicht)....

dag 13 - let's go to the movies

Ons ochtendritueel ziet er vandaag iets anders uit. We gaan weer eens uit ontbijten. Dit keer is onze keuze op de Golden Corral gevallen. Vooral omdat we dan geen keuze hoeven te maken vanaf een menukaart. Omdat we na het ontbijt doorrijden naar Universal gaan we naar het restaurant aan de 535, dat ligt dan al op de route.

Bij de kassa rekenen we $20 af en dan kunnen we los. Dat is in ieder geval wel het gevoel bij zo'n buffetrestaurant. Je komt binnen met trek en ziet (en ruikt) al dat lekkers..eigenlijk gewoon teveel om te kiezen. Gelukkig is de grootste trek na het eerste bordje (met een pannenkoek en een cinnamonroll) bij mij al gestild. Daarna nog een bordje met hartigs en als toetje iets van die onweerstaanbare chocoladefontein. Leuk om hier deze vakantie te hebben gegeten. Zeker niet iets om elke dag te doen. Niet alleen omdat na het eerste bordje alles toch een beetje hetzelfde smaakt, maar vooral omdat we dan kunnen blijven winkelen om alles nog een paar maten groter te kopen...

Even na half elf begint ons dagje Universal. Het wordt een herhaalrondje. Alle attracties die we willen doen, hebben we al gedaan. Het is nu vooral genieten van de sfeer en rides die we leuk vinden nog eens doen. Links is de route die we vandaag aanhouden...we beginnen dus in Islands of Adventure en lopen linksom het meer. Spiderman en Kong blijven hier toch wel favoriet. Bij het station van Hogsmeade besluiten we de trein naar Londen...of eigenlijk gewoon naar de Studios te nemen. In het andere park gaan we gewoon even door met de rides.

Als lunch heb ik wel erg veel trek in een Coldstone ijsje. En laat er nu net een Coldstone op de Citywalk zitten. Wat er ook op de Citywalk zit is een AMC bioscoop.  Op het nieuws hebben we gezien dat we na de middag een paar flinke buien kunnen verwachten. Nu we toch uit het park zijn, lijkt het ons wel wat een film te gaan kijken om die buien te vermijden. En zo komen we bij Crazy Rich Asian terecht, een hype op dit moment in de US. Wat ons betreft een beetje verbazingwekkend, want, ach, we zitten droog en het is vermakelijk, maar daar is ook alles mee gezegd.

Dat het een goede keuze is geweest de droogte van de bios op te zoeken blijkt als we buiten komen. Het plenst en dat doet het al een tijdje te zien aan de plassen. Recht aan de overkant van de bios ligt Bubba Gump. Hier willen we nog een keer eten. Dit is dus wel een mooie gelegenheid. Het levert ons maar een paar spatjes op om het restaurant in te komen. Omdat we nog niet heel veel trek hebben bestellen we twee appetizers. De Run Across America Sampler keuren wij helemaal goed! We zitten hier eigenlijk voornamelijk voor de sfeer. Voor onze vakantie hebben we zelfs Forrest Gump nog een keer gekeken. Het blijft een van onze favoriete films.

En...dan is het droog! We gaan dus nog even wat rondjes! In beide parken. Wie weet kunnen we vanavond Cinematic Celebration eindelijk zien. Fingers crossed dus maar dat het om 21.00 uur droog is.

Dat is het! De show goes on...en wat een prachtafsluiting is dat! Een show van water, licht en geluid. Op waternevel worden scenes uit films geprojecteerd. Echt heel gaaf om te zien! Een perfecte afsluiting van een lange dag films.

Eenmaal thuis verlengen we ons dagje nog even met de aflevering van Jimmy Fallon. Zijn attractie in de studios vinden we toch wel een van de tofste!

Hogwarts!

dag 12 - heading east

Gisteren schreef ik dat we al volledig in het ritme zitten. Nou, dat was iets te snel. Vannacht om 3.00 uur ben ik wakker. En ook echt wakker. Tot 5.00 uur lukt het me niet meer de slaap te vatten. René heeft nergens last van. Hij pit rustig door. Als om 6.30 uur de wekker gaat, verzet ik deze nog een half uur. Om 7.00 uur begint de dag dan wel voor ons.

De wekker hebben we gezet omdat we vandaag weer een rondje willen lopen. Later opstaan betekent dan dat we in nog hogere temperaturen moeten lopen. Iets eerder opstaan hebben we er graag voor over. Eerder deze week hebben we een prima rondje van 5 kilometer ontdekt. Dat rondje lopen we vandaag weer. René zelfs twee keer.

Ondanks het vroege tijdstip is het al behoorlijk warm en klam. Ik loop de community af. Ga de poort door en sla rechtsaf richting 192. Eigenlijk is het maar een saai rondje, toch is onderweg van alles te zien. De 192 is aan beide kanten bezaaid met restaurants en toeristische winkels. Ik passeer een bushalte waar net een bus is gestopt. Bijzonder om te zien hoe passagiers uitstappen, hun fiets van het achterrek halen en dan verder fietsen naar hun bestemming. Bij Polynesian sla ik rechtsaf. Hier loop ik langs wijken waar vooral locals wonen. Dat is duidelijk te zien aan de hoeveelheid kinderen in alle leeftijden die op de schoolbus staan te wachten. Aan het eind sla ik weer rechtsaf de 535 op. Nu loop ik vooral langs supermarkten, bijvoorbeeld de Walmart. Nog een keer rechtsaf en ik ben weer in onze straat. Het tempo is er volledig uit. De zon brandt enorm. Echt snel lopen lukt sowieso niet omdat er dan heel wat hagedisjes zouden sneuvelen. Vlak voor Compass Bay draai ik nog even om. René loopt achter me (hij is later begonnen...het is uiteraard niet zo dat ik hem eruit gelopen heb). We kletsen even als ik bij hem ben (nou ja...iets van..."jemig, wat zwaar"...."wat is het heet, he"...en dat soort zinnetjes...meer komt er niet uit) en dan sla ik rechtsaf Compass Bay op. René gaat voor zijn tweede rondje.


Snel zoek ik de koelte van de airco op. Poeh...meer dan 5 kilometer lukt mij gewoon echt niet met deze warmte en hoge luchtvochtigheid. Na een half uur komt René bezweet en rood aangelopen binnen. Hij heeft de 10 volbracht. Terwijl we het plaatselijke nieuws kijken maken we een ontbijtje van bagels en diepvrieswafels.

Even na 11.00 uur rijden we richting de oostkust. Een paar dagen geleden zijn we op Fort De Soto behoorlijk verbrand. Echt slim is het dus niet om vandaag aan het strand te gaan liggen. Toch gaan we naar de kust. Doel is het Merritt Island National Wildlife Refuge. Via tolwegen zijn we hier veel sneller dan verwacht. Onderweg luisteren we naar de lokale radiozenders. Vijf jaar geleden werd René helemaal gestoord van Maroon 5 dat constant voorbij kwam met Payphone. Dit keer is er, gelukkig voor hem, weinig te horen van deze band, maar vrijwel elk uur komt Perfect van Ed Sheeran wel voorbij.

Rustig op de tolwegen

Bij het visitor centre lopen we een rondje over de houten boardwalk. Wat een bijzondere omgeving. Spanish moss hangt vanuit de bomen. Je ruikt de warmte gewoon. Aparte begroeiing langs de paden. Af en toe een uitzichtpunt dat een vergezicht over de omgeving geeft. Hier staan ook borden met plaatjes van wildlife dat we hier zouden kunnen spotten, waaronder alligators. Helaas zien we die niet. Wel worden we opgewacht door 2 gieren die ons aanstaren vanaf de reling van de vlonder. Wat een lugubere beesten!

Binnen worden we door een oudere dame te woord gestaan. In sneltreinvaart markeert zij voor ons op een kaart de bezienswaardigheden. Ze geeft aan waar we wat kunnen zien. Wat ik vooral hoor is "manatees". Als we de weg die zij voor ons heeft uitgestippeld kunnen volgen gaan we deze zeker zien. Ik ben nu al blij!

trail bij het visitor centre

Eerst rijden we de Black Point Wildlife Drive, een 7 mijl lange onverharde weg door een stuk wildernis. De omgeving is echt prachtig, een uitgestrekt landschap met water en her en der wat begroeiing. Hier kunnen we ook beestjes spotten. Het enige dat wij zien zijn wat reigers, ibissen en andere watervogels.

Weer terug op het asfalt rijden we naar het Overhaul Canal. Vlak na de brug over dit kanaal ligt het Manatee Observation Deck. Hier dobberen jaarrond zeekoeien. Al vanaf de brug zien we de ruggen van deze bijzondere beesten. Voor ons is de lucht donker geworden met buitenaards aandoende wolkenpartijen. Bliksemschichten schieten naar beneden. De donder klinkt constant. Snel nemen we een kijkje bij de manatees. Wat zijn het er veel! In groepjes drijven ze met hun snuit vrijwel constant naar beneden. Dit is zo bijzonder om te zien! Af en toe zien we een neus boven water verschijnen. Het is vrijwel onmogelijk ze op de foto te krijgen. Regelmatig werpen we een blik over onze schouder om te zien of het noodweer nog niet te dichtbij is. Dat is het wel. Snel komt het onze kant op. Met moeite nemen we afscheid van de zeebeestjes.

We rijden van de donkere wolken weg. Achter ons zien we de flitsen, voor ons is het nog een blauwe lucht. Via een ander onverhard weggetje rijden we langs het water richting strand. Ook hier hebben we volgens de kaart een kans om alligators te spotten...maar helaas. Wel zien we regelmatig grote roofvogels langssuizen. En dat onweer dat ons achtervolgt blijft schitterend om te zien!

De laatste stop die op de kaart staat aangegeven is het strand. Hiervandaan is er een goed uitzicht op het lanceerplatform van Kennedy Space Centre. Het is nog maar de vraag wie er wint om het eerst op het strand aan te komen, de storm of wij. We redden het net. Snel de auto parkeren. Strand oplopen, waar wonderbaarlijk genoeg gewoon nog mensen in zee zwemmen, een blik richting het zuiden waar het Spacecentre is en dan weer naar de auto. Het noodweer is nu recht boven ons. Zodra we in de auto zitten kletteren de eerste druppels op het dak.

bizar

Op onze weg van het schiereiland af worden we vergezeld door de bliksem. Man, man, wat gaat het tekeer. Af en toe slaat de bliksem redelijk dichtbij in, direct gevolgd door een knetterende donder. Gelukkig zitten we droog en (hopelijk) veilig in de auto. Langzaam komen we weer in een wat lichtere wereld. Poeh...dat was best spectaculair!

Het is al 16.00 uur en wij hebben sinds het ontbijt (en wat gesnack in de auto) nog niet geluncht. We hebben dus trek! Zodra we weer in de bewoonde wereld zijn stoppen we bij het eerste beste (redelijk uitziende) restaurant, een TacoBell (en ja, Yo quiro Tacobell). De nacho's en de burrito smaken deste lekkerder op zo'n lege maag!

Weer terug naar Orlando ontstaat het plan om vanavond nog even langs Universal te gaan. Nog even snel wat attracties doen en daarna misschien een filmpje pakken op de Citywalk. De regen volgt ons jammergenoeg. Echt zin in weer een nat pak hebben we niet. Bovendien hebben we vandaag al genoeg moois beleefd. De bestemming wordt dus "huis".

En zo zitten we heerlijk bijtijds op de bank voor de buis. De wasmachine draait. De plannen voor morgen worden doorgenomen...waarschijnlijk toch weer een dagje Universal. Ach, we hebben die 14 daagse passen ook niet voor niets....