dag 19/20 - Bye

Die laatste update vanuit Florida is niet meer gelukt. Dat wordt een update vanuit een stuk koeler Hoorn. En met een beetje watterig hoofd, want zo'n jetlag is toch wel een dingetje (dat we er overigens heel graag voor over hebben).

Woensdag begon voor ons weer vroeg. We wilden optimaal van deze laatste uurtjes genieten. Gisteravond waren de eerste spullen al gepakt. Zo op stapels lijkt het allemaal mee te vallen en lijkt het allemaal in de koffers te passen. Als ik het me goed herinner is zelfs het woord "makkelijk" gevallen... Nou, het is al duidelijk dat ik "lijkt" gebruik...en dat houdt niet veel goeds in zin. Vooral niet als blijkt dat er gewoon een la vol sportspullen vergeten is op de stapels te leggen. Ik moet bekennen dat het formaat van onze koffers niet groot is. Eigenlijk gewoon klein. Omdat een van de koffers nogal oud is, is het besluit om een nieuwe, vooral grotere, te kopen dan ook snel genomen. Hup naar de TJMaxx aan de overkant van de weg. Koffers volop daar. In alle maten. Wij gaan voor een iets grotere dan we hadden. Niet eens de allergrootste, want dat heeft ook niet echt veel zin als er gewoon 23 kilo in mag.

Dit formaat verhelpt al onze problemen. Alles past. Makkie zelfs. Wel is het nog even wegen. En dat levert weer even gedoe op. Ge-heen-en-weer van de ene naar de andere koffer. Iets meer in de handbagage. En dan...ja...dit moet lukken. Het past precies! We hebben zelfs nog ietsie speling.

En dan hebben we zomaar een paar uurtjes over. Dat is relaxed! Op naar Disney Springs dus om dat laatste rondje dat ons gisteren door het noodweer door de neus werd geboord, nog te doen. En dan vooral dat ijsje bij Ghirardelli's.

We parkeren zo'n beetje op dezelfde plek. Bovenaan de trap hebben we nu een heel wat prettiger uitzicht dan gisteren. Een blauwe lucht! Zon! Het enige water dat we zien komt uit de fontein. Ideaal dus. Op weg naar het ijs (en het chocolaatje, want, kom op...bij Disney Springs hoort een gratis chocolaatje van Ghirardelli's!) doen we nog wat winkels aan. Heel even bekruipt ons het gevoel dat het toch wel jammer is dat we dit keer geen Disney parken hebben bezocht. Maar ja, je kunt niet alles hebben (en zeker onze portemonnee niet...). Bovendien komt er nog echt wel een volgende keer. Het maakt in ieder geval dat de Disney merchandise leuk is om te zien, maar op dit moment toch iets minder geliefd om te kopen.

Dat geldt natuurlijk niet voor dat ijsje. Met de chocoladesmaak nog in de mond (en jeej, ze hadden Melk/Caramel) lopen we het andere deel van Ghirardelli's binnen. De keus is niet zo moeilijk. Ik (want ik ben de ijsfanaat...René eet slechts mee) ga voor de Ocean Beach Sea Salt Caramel Sundae. Alleen de naam is al een mondvol. Het ijs is vooral een buik vol. Gelukkig maar dat René mee-eet. Als we het rondje verder lopen zien we de donkere wolken weer verschijnen. We houden het maar voor gezien. Snel richting auto. Dat lukt net niet droog. Net niet.


Het is lunchtijd. Ons ontbijtje van vanochtend is al verteerd. Er kan wel weer wat bij. In de buurt zit een Unos Pizzeria & Grill. Vooral René heeft wel trek in Italiaans. Bij mij zit het ijsje nog een beetje in de weg. Vandaar dat ik weer voor een, overigens enorme, Caesar Salad ga. Njom, wat smaakt dat hier in de USA toch altijd verrukkelijk. De pizza die René kiest smaakt hem trouwens niet minder goed.

Nog is het geen tijd. We rijden het huis dan ook voorbij en over de Osceola Parkway gaan we richting The Loop. Hier zit namelijk een Books a Million. Deze trip zijn we hier al eerder geweest. Een leuke afsluiter van deze vakantie, vinden wij. Maar...hoe moeilijk is het om een winkel in te gaan met al deze lekkernijen (lees: boeken) met het besef dat de koffers toch wel al redelijk (lees: helemaal) vol zitten?! Dom dus! Helemaal als ik de koopjeshoek ontdek. Tot mijn grote frustratie moet ik 2 hardcovers van Sarah J. Maas van de Throne of Glass serie voor $5 laten liggen. Te dik. Te zwaar. De pocket van Beastly is echter een stuk kleiner, paperback...en maar $4. Ach, dat moet toch kunnen....

Net als die supergave Disney Agenda van Thomas Kinkade voor 2019. Die kan ik toch echt N I E T laten liggen...toch?! Nee...die neem ik mee.

Dan is het echt tijd om de koffers te sluiten, nog een laatste check door het huis te doen en dan de deur van 5153 Ambergris Loop achter ons te sluiten en de sleutel in de lockbox te doen. Dat eerste is door mijn laatste aankopen nog wel even gedoe. Passen. Wegen. Overplaatsen. Wegen. Douchecreme eruit. Wegen. Ja...zo is het goed. Pfff...

Voor de laatste keer rijden we "onze" straat uit, Compass Bay af, Poinciana op. Op naar het vliegveld. Wat een niet-leuk gevoel is dit. Ik wil gewoon echt helemaal niet weg!

Ondanks de drukte op de 417 zijn we mooi op tijd op de luchthaven. We parkeren de auto in de returnrij bij Alamo (don't back up...) en krijgen het gewenste $0 bonnetje. Nu alleen nog even afwachten wat de tolwegen ons gekost hebben. Lufthansa zit helemaal aan de andere kant van de luchthaven. Het is dan nog even een ritje met per persoon een koffer, een handbagage-formaat-koffer en een rugzak/handtas. Ingecheckt zijn we al. Het is dus alleen een kwestie van afgeven van de bagage (en hopen dat onze weegschaal accuraat is). Voor we naar de balie mogen checkt een medewerkster het aantal stuks bagage dat we mee hebben. Om beide handbagagekoffers krijgen we een tag: approved. Diezelfde tags krijgen we ook om de rugzak en mijn handtas. So far so good. Als de koffers op de schaal gaan blijkt dat ik gewoon het doucheschuim nog mee had kunnen nemen (of erger...de boeken had kunnen kopen). We hebben nog gewicht over (okay, okay...het is niet veel...maar toch).

Wagen volgeladen

Het is druk op de luchthaven. Zowel voor, als na de monorail. Bij Starbucks sta ik maar liefst een half uur op mijn frappucinno te wachten. René wacht even later vrijwel net zo lang bij de Burger King. Maar ach...tijd zat.

In de Boeing 747 zitten we op stoelen 40 A en B. Naast ons is de stoel helaas ook bezet. De eerste uren brengen we film kijkend door. Ik geniet van Hidden Figures (aanrader!). René vind Red Sparrow minder goed. Na de pasta (en nee, niet de chicken) gaan de luiken dicht. Zowel die van het vliegtuig als die van ons. Hoewel...mij lukt het aardig om wat te tukken. René is minder gelukkig. Ongeveer anderhalf uur voor de landing gaat het licht aan. Het is tijd voor ontbijt. Wat ons betreft hadden ze dat over mogen slaan. Echt, dat roerei was niet te eten. Dat is ook het enige minpuntje dat we hebben. De vlucht ging enorm smooth. De service is top. Mijn glas wijn bij het avondeten is zelfs zo vol dat ik er mee knoei op mijn broek (aii...).

In Frankfurt hebben we twee uur voor onze vlucht naar Schiphol vertrekt. Wat een enorme luchthaven is dit! Na wat rond te hebben gelopen wachten we bij de gate op het boarden. Dat loopt wat vertraging op. Ongeveer 20 minuten later dan gepland stijgen we op. Ik slaap dan al. En dat houd ik zo'n beetje vol tot we weer in Amsterdam landen. Al met al, twee prima vluchten.

Niet veel later rijden we op de A7 richting huis. Wat blijft dit toch bizar. Gisteren, voor mijn gevoel zelfs vanochtend, wakker worden in Orlando, nu weer bijna thuis. Daar worden we welkom geheten door Ollie. En dat maakt veel goed!

Inmiddels zijn de eerste boodschappen weer gedaan, het rooster voor volgende week in de nieuwe agenda gezet en het ritme weer langzaam gevonden. Maar...wat hebben we genoten! En wat vonden we alle reacties via FB, de blog en andere kanalen leuk! Dank daarvoor! De komende tijd plan ik geen uitjes. Nul. Ik ga namelijk sparen. Voor een volgende USA trip....reizen jullie dan weer mee?

thuis is ook fijn