dag 12 - heading east

Gisteren schreef ik dat we al volledig in het ritme zitten. Nou, dat was iets te snel. Vannacht om 3.00 uur ben ik wakker. En ook echt wakker. Tot 5.00 uur lukt het me niet meer de slaap te vatten. René heeft nergens last van. Hij pit rustig door. Als om 6.30 uur de wekker gaat, verzet ik deze nog een half uur. Om 7.00 uur begint de dag dan wel voor ons.

De wekker hebben we gezet omdat we vandaag weer een rondje willen lopen. Later opstaan betekent dan dat we in nog hogere temperaturen moeten lopen. Iets eerder opstaan hebben we er graag voor over. Eerder deze week hebben we een prima rondje van 5 kilometer ontdekt. Dat rondje lopen we vandaag weer. René zelfs twee keer.

Ondanks het vroege tijdstip is het al behoorlijk warm en klam. Ik loop de community af. Ga de poort door en sla rechtsaf richting 192. Eigenlijk is het maar een saai rondje, toch is onderweg van alles te zien. De 192 is aan beide kanten bezaaid met restaurants en toeristische winkels. Ik passeer een bushalte waar net een bus is gestopt. Bijzonder om te zien hoe passagiers uitstappen, hun fiets van het achterrek halen en dan verder fietsen naar hun bestemming. Bij Polynesian sla ik rechtsaf. Hier loop ik langs wijken waar vooral locals wonen. Dat is duidelijk te zien aan de hoeveelheid kinderen in alle leeftijden die op de schoolbus staan te wachten. Aan het eind sla ik weer rechtsaf de 535 op. Nu loop ik vooral langs supermarkten, bijvoorbeeld de Walmart. Nog een keer rechtsaf en ik ben weer in onze straat. Het tempo is er volledig uit. De zon brandt enorm. Echt snel lopen lukt sowieso niet omdat er dan heel wat hagedisjes zouden sneuvelen. Vlak voor Compass Bay draai ik nog even om. René loopt achter me (hij is later begonnen...het is uiteraard niet zo dat ik hem eruit gelopen heb). We kletsen even als ik bij hem ben (nou ja...iets van..."jemig, wat zwaar"...."wat is het heet, he"...en dat soort zinnetjes...meer komt er niet uit) en dan sla ik rechtsaf Compass Bay op. René gaat voor zijn tweede rondje.


Snel zoek ik de koelte van de airco op. Poeh...meer dan 5 kilometer lukt mij gewoon echt niet met deze warmte en hoge luchtvochtigheid. Na een half uur komt René bezweet en rood aangelopen binnen. Hij heeft de 10 volbracht. Terwijl we het plaatselijke nieuws kijken maken we een ontbijtje van bagels en diepvrieswafels.

Even na 11.00 uur rijden we richting de oostkust. Een paar dagen geleden zijn we op Fort De Soto behoorlijk verbrand. Echt slim is het dus niet om vandaag aan het strand te gaan liggen. Toch gaan we naar de kust. Doel is het Merritt Island National Wildlife Refuge. Via tolwegen zijn we hier veel sneller dan verwacht. Onderweg luisteren we naar de lokale radiozenders. Vijf jaar geleden werd René helemaal gestoord van Maroon 5 dat constant voorbij kwam met Payphone. Dit keer is er, gelukkig voor hem, weinig te horen van deze band, maar vrijwel elk uur komt Perfect van Ed Sheeran wel voorbij.

Rustig op de tolwegen

Bij het visitor centre lopen we een rondje over de houten boardwalk. Wat een bijzondere omgeving. Spanish moss hangt vanuit de bomen. Je ruikt de warmte gewoon. Aparte begroeiing langs de paden. Af en toe een uitzichtpunt dat een vergezicht over de omgeving geeft. Hier staan ook borden met plaatjes van wildlife dat we hier zouden kunnen spotten, waaronder alligators. Helaas zien we die niet. Wel worden we opgewacht door 2 gieren die ons aanstaren vanaf de reling van de vlonder. Wat een lugubere beesten!

Binnen worden we door een oudere dame te woord gestaan. In sneltreinvaart markeert zij voor ons op een kaart de bezienswaardigheden. Ze geeft aan waar we wat kunnen zien. Wat ik vooral hoor is "manatees". Als we de weg die zij voor ons heeft uitgestippeld kunnen volgen gaan we deze zeker zien. Ik ben nu al blij!

trail bij het visitor centre

Eerst rijden we de Black Point Wildlife Drive, een 7 mijl lange onverharde weg door een stuk wildernis. De omgeving is echt prachtig, een uitgestrekt landschap met water en her en der wat begroeiing. Hier kunnen we ook beestjes spotten. Het enige dat wij zien zijn wat reigers, ibissen en andere watervogels.

Weer terug op het asfalt rijden we naar het Overhaul Canal. Vlak na de brug over dit kanaal ligt het Manatee Observation Deck. Hier dobberen jaarrond zeekoeien. Al vanaf de brug zien we de ruggen van deze bijzondere beesten. Voor ons is de lucht donker geworden met buitenaards aandoende wolkenpartijen. Bliksemschichten schieten naar beneden. De donder klinkt constant. Snel nemen we een kijkje bij de manatees. Wat zijn het er veel! In groepjes drijven ze met hun snuit vrijwel constant naar beneden. Dit is zo bijzonder om te zien! Af en toe zien we een neus boven water verschijnen. Het is vrijwel onmogelijk ze op de foto te krijgen. Regelmatig werpen we een blik over onze schouder om te zien of het noodweer nog niet te dichtbij is. Dat is het wel. Snel komt het onze kant op. Met moeite nemen we afscheid van de zeebeestjes.

We rijden van de donkere wolken weg. Achter ons zien we de flitsen, voor ons is het nog een blauwe lucht. Via een ander onverhard weggetje rijden we langs het water richting strand. Ook hier hebben we volgens de kaart een kans om alligators te spotten...maar helaas. Wel zien we regelmatig grote roofvogels langssuizen. En dat onweer dat ons achtervolgt blijft schitterend om te zien!

De laatste stop die op de kaart staat aangegeven is het strand. Hiervandaan is er een goed uitzicht op het lanceerplatform van Kennedy Space Centre. Het is nog maar de vraag wie er wint om het eerst op het strand aan te komen, de storm of wij. We redden het net. Snel de auto parkeren. Strand oplopen, waar wonderbaarlijk genoeg gewoon nog mensen in zee zwemmen, een blik richting het zuiden waar het Spacecentre is en dan weer naar de auto. Het noodweer is nu recht boven ons. Zodra we in de auto zitten kletteren de eerste druppels op het dak.

bizar

Op onze weg van het schiereiland af worden we vergezeld door de bliksem. Man, man, wat gaat het tekeer. Af en toe slaat de bliksem redelijk dichtbij in, direct gevolgd door een knetterende donder. Gelukkig zitten we droog en (hopelijk) veilig in de auto. Langzaam komen we weer in een wat lichtere wereld. Poeh...dat was best spectaculair!

Het is al 16.00 uur en wij hebben sinds het ontbijt (en wat gesnack in de auto) nog niet geluncht. We hebben dus trek! Zodra we weer in de bewoonde wereld zijn stoppen we bij het eerste beste (redelijk uitziende) restaurant, een TacoBell (en ja, Yo quiro Tacobell). De nacho's en de burrito smaken deste lekkerder op zo'n lege maag!

Weer terug naar Orlando ontstaat het plan om vanavond nog even langs Universal te gaan. Nog even snel wat attracties doen en daarna misschien een filmpje pakken op de Citywalk. De regen volgt ons jammergenoeg. Echt zin in weer een nat pak hebben we niet. Bovendien hebben we vandaag al genoeg moois beleefd. De bestemming wordt dus "huis".

En zo zitten we heerlijk bijtijds op de bank voor de buis. De wasmachine draait. De plannen voor morgen worden doorgenomen...waarschijnlijk toch weer een dagje Universal. Ach, we hebben die 14 daagse passen ook niet voor niets....