dag 12 - heading east

Gisteren schreef ik dat we al volledig in het ritme zitten. Nou, dat was iets te snel. Vannacht om 3.00 uur ben ik wakker. En ook echt wakker. Tot 5.00 uur lukt het me niet meer de slaap te vatten. René heeft nergens last van. Hij pit rustig door. Als om 6.30 uur de wekker gaat, verzet ik deze nog een half uur. Om 7.00 uur begint de dag dan wel voor ons.

De wekker hebben we gezet omdat we vandaag weer een rondje willen lopen. Later opstaan betekent dan dat we in nog hogere temperaturen moeten lopen. Iets eerder opstaan hebben we er graag voor over. Eerder deze week hebben we een prima rondje van 5 kilometer ontdekt. Dat rondje lopen we vandaag weer. René zelfs twee keer.

Ondanks het vroege tijdstip is het al behoorlijk warm en klam. Ik loop de community af. Ga de poort door en sla rechtsaf richting 192. Eigenlijk is het maar een saai rondje, toch is onderweg van alles te zien. De 192 is aan beide kanten bezaaid met restaurants en toeristische winkels. Ik passeer een bushalte waar net een bus is gestopt. Bijzonder om te zien hoe passagiers uitstappen, hun fiets van het achterrek halen en dan verder fietsen naar hun bestemming. Bij Polynesian sla ik rechtsaf. Hier loop ik langs wijken waar vooral locals wonen. Dat is duidelijk te zien aan de hoeveelheid kinderen in alle leeftijden die op de schoolbus staan te wachten. Aan het eind sla ik weer rechtsaf de 535 op. Nu loop ik vooral langs supermarkten, bijvoorbeeld de Walmart. Nog een keer rechtsaf en ik ben weer in onze straat. Het tempo is er volledig uit. De zon brandt enorm. Echt snel lopen lukt sowieso niet omdat er dan heel wat hagedisjes zouden sneuvelen. Vlak voor Compass Bay draai ik nog even om. René loopt achter me (hij is later begonnen...het is uiteraard niet zo dat ik hem eruit gelopen heb). We kletsen even als ik bij hem ben (nou ja...iets van..."jemig, wat zwaar"...."wat is het heet, he"...en dat soort zinnetjes...meer komt er niet uit) en dan sla ik rechtsaf Compass Bay op. René gaat voor zijn tweede rondje.


Snel zoek ik de koelte van de airco op. Poeh...meer dan 5 kilometer lukt mij gewoon echt niet met deze warmte en hoge luchtvochtigheid. Na een half uur komt René bezweet en rood aangelopen binnen. Hij heeft de 10 volbracht. Terwijl we het plaatselijke nieuws kijken maken we een ontbijtje van bagels en diepvrieswafels.

Even na 11.00 uur rijden we richting de oostkust. Een paar dagen geleden zijn we op Fort De Soto behoorlijk verbrand. Echt slim is het dus niet om vandaag aan het strand te gaan liggen. Toch gaan we naar de kust. Doel is het Merritt Island National Wildlife Refuge. Via tolwegen zijn we hier veel sneller dan verwacht. Onderweg luisteren we naar de lokale radiozenders. Vijf jaar geleden werd René helemaal gestoord van Maroon 5 dat constant voorbij kwam met Payphone. Dit keer is er, gelukkig voor hem, weinig te horen van deze band, maar vrijwel elk uur komt Perfect van Ed Sheeran wel voorbij.

Rustig op de tolwegen

Bij het visitor centre lopen we een rondje over de houten boardwalk. Wat een bijzondere omgeving. Spanish moss hangt vanuit de bomen. Je ruikt de warmte gewoon. Aparte begroeiing langs de paden. Af en toe een uitzichtpunt dat een vergezicht over de omgeving geeft. Hier staan ook borden met plaatjes van wildlife dat we hier zouden kunnen spotten, waaronder alligators. Helaas zien we die niet. Wel worden we opgewacht door 2 gieren die ons aanstaren vanaf de reling van de vlonder. Wat een lugubere beesten!

Binnen worden we door een oudere dame te woord gestaan. In sneltreinvaart markeert zij voor ons op een kaart de bezienswaardigheden. Ze geeft aan waar we wat kunnen zien. Wat ik vooral hoor is "manatees". Als we de weg die zij voor ons heeft uitgestippeld kunnen volgen gaan we deze zeker zien. Ik ben nu al blij!

trail bij het visitor centre

Eerst rijden we de Black Point Wildlife Drive, een 7 mijl lange onverharde weg door een stuk wildernis. De omgeving is echt prachtig, een uitgestrekt landschap met water en her en der wat begroeiing. Hier kunnen we ook beestjes spotten. Het enige dat wij zien zijn wat reigers, ibissen en andere watervogels.

Weer terug op het asfalt rijden we naar het Overhaul Canal. Vlak na de brug over dit kanaal ligt het Manatee Observation Deck. Hier dobberen jaarrond zeekoeien. Al vanaf de brug zien we de ruggen van deze bijzondere beesten. Voor ons is de lucht donker geworden met buitenaards aandoende wolkenpartijen. Bliksemschichten schieten naar beneden. De donder klinkt constant. Snel nemen we een kijkje bij de manatees. Wat zijn het er veel! In groepjes drijven ze met hun snuit vrijwel constant naar beneden. Dit is zo bijzonder om te zien! Af en toe zien we een neus boven water verschijnen. Het is vrijwel onmogelijk ze op de foto te krijgen. Regelmatig werpen we een blik over onze schouder om te zien of het noodweer nog niet te dichtbij is. Dat is het wel. Snel komt het onze kant op. Met moeite nemen we afscheid van de zeebeestjes.

We rijden van de donkere wolken weg. Achter ons zien we de flitsen, voor ons is het nog een blauwe lucht. Via een ander onverhard weggetje rijden we langs het water richting strand. Ook hier hebben we volgens de kaart een kans om alligators te spotten...maar helaas. Wel zien we regelmatig grote roofvogels langssuizen. En dat onweer dat ons achtervolgt blijft schitterend om te zien!

De laatste stop die op de kaart staat aangegeven is het strand. Hiervandaan is er een goed uitzicht op het lanceerplatform van Kennedy Space Centre. Het is nog maar de vraag wie er wint om het eerst op het strand aan te komen, de storm of wij. We redden het net. Snel de auto parkeren. Strand oplopen, waar wonderbaarlijk genoeg gewoon nog mensen in zee zwemmen, een blik richting het zuiden waar het Spacecentre is en dan weer naar de auto. Het noodweer is nu recht boven ons. Zodra we in de auto zitten kletteren de eerste druppels op het dak.

bizar

Op onze weg van het schiereiland af worden we vergezeld door de bliksem. Man, man, wat gaat het tekeer. Af en toe slaat de bliksem redelijk dichtbij in, direct gevolgd door een knetterende donder. Gelukkig zitten we droog en (hopelijk) veilig in de auto. Langzaam komen we weer in een wat lichtere wereld. Poeh...dat was best spectaculair!

Het is al 16.00 uur en wij hebben sinds het ontbijt (en wat gesnack in de auto) nog niet geluncht. We hebben dus trek! Zodra we weer in de bewoonde wereld zijn stoppen we bij het eerste beste (redelijk uitziende) restaurant, een TacoBell (en ja, Yo quiro Tacobell). De nacho's en de burrito smaken deste lekkerder op zo'n lege maag!

Weer terug naar Orlando ontstaat het plan om vanavond nog even langs Universal te gaan. Nog even snel wat attracties doen en daarna misschien een filmpje pakken op de Citywalk. De regen volgt ons jammergenoeg. Echt zin in weer een nat pak hebben we niet. Bovendien hebben we vandaag al genoeg moois beleefd. De bestemming wordt dus "huis".

En zo zitten we heerlijk bijtijds op de bank voor de buis. De wasmachine draait. De plannen voor morgen worden doorgenomen...waarschijnlijk toch weer een dagje Universal. Ach, we hebben die 14 daagse passen ook niet voor niets....

dag 11 - you might get wet....

Eigenlijk is er niet zo heel veel te melden over onze belevenissen van vandaag. Het was namelijk een vrij relaxed dagje voor ons. We zitten al echt in het ritme. Het gevoel van moeten is totaal verdwenen. Het is alleen nog maar wat zullen we nu eens...

Pas rond 10.30 uur gaan we op pad. De ochtend is heerlijk rustig verlopen. Een vast plan voor vandaag is er ook niet. Ergens schemert het idee om later naar de bios te gaan. Of misschien naar Universal. Vanavond dan pas. Dan is het wat rustiger...en parkeren is na 18.00 uur gratis. En...we zouden ook naar de winkels van The Loop kunnen gaan waar we gisteren tijdens ons bezoek aan Outback langs reden.

Met dat laatste beginnen we. Om precies te zijn in Academy Sports. René is nog steeds op zoek naar een trail rugzakje. Je zou toch zeggen dat ze in een zaak van deze grootte alles hebben...maar helaas, niet het rugzakje waarnaar René op zoek is. Verder verkopen ze zo'n beetje alles op sportgebied. Jaagspullen, allerlei soorten hengels...en...en dat blijf ik bizar vinden...wapens.

The Loop is zo'n enorm grote mall dat je van winkel naar winkel rijdt en niet loopt. We doen de voor ons inmiddels bekende winkels, zoals Marshalls, Ross en TJMaxx weer aan. Geen enkele van deze winkels verlaten we tasloos. Bij de laatste kopen we een nieuwe koffer. En nee, geen grote voor in het bagageruim, maar een carry-on koffer, zo eentje die mee het vliegtuig in mag.

Voor de lunch gaan we naar een voor ons nieuwe keten, Pei Wei, een soort Panda Express. Het is wel even zoeken van zo'n onbekende menukaart. Uiteindelijk komen we uit op een Orange Chicken met bruine rijst en een Teriyaki Chicken met noodles. Prima keuzes!

Chicken Teriyaki

In The Loop is ook een filiaal van Books a Million. Goed voor zeker een uur vermaak voor ons. Hier zonder aankopen naar buiten lopen is niet te doen. Naast de boeken die lonken hebben ze hier enorm veel leuke merchandise. Bijvoorbeeld van Harry Potter. En ze hebben hier de Funko poppetjes die we zo leuk vinden. Dit keer kan ik een Eeyore niet weerstaan. Bij Joe Mugs, de inpandige koffietent, nemen we onze dagelijkse koffiefix. Voor mij meteen een mooie gelegenheid om mijn dagelijkse Instagram foto voor mijn Hebban Reading Challenge te maken.

Omdat de films die we zouden willen zien inmiddels allemaal al zijn begonnen of pas veel later starten, besluiten we naar Universal te gaan. Eerst nog even langs huis. De spullen opruimen en gewoon even wat "thuis zijn".

Als we even na zessen de Citywalk oplopen is dat onder een donkere hemel. In de verte flitst het. Bij ons is het nog droog. Wel zijn alle buitenattracties al gesloten due to inclement weather. Spiderman is een binnenattractie. Deze blijft dus gewoon open. En hier staan we droog, mocht de bui losbarsten. Bovendien is het gewoon een heel toffe attractie. Op weg naar de volgende attractie vallen de eerste druppels. Dikke druppels. Heel even schuilen we. Het wordt al snel weer iets lichter. We besluiten het erop te wagen en lopen door de lichte regen naar the Forbidden Journey van Harry Potter. Bij het inlopen van het kasteel is het al weer droog. Maar niet voor lang....in de wachtrij...gelukkig onder een afdak barst het noodweer los. Alsof de hemelsluizen zijn opengezet. Wat een water komt ernaar beneden! Wij staan gelukkig droog. In ieder geval voor de duur van de attractie. De wachtrij vind ik eigenlijk nog het meest toffe deel van deze ride. Je loopt door het kasteel, door zalen vol bewegende en pratende schilderijen, langs Dumbledore en ook Harry, Ron en Hermione kom je onderweg tegen. De attractie zelf is ook geweldig! We volgen Harry en Ron die op een bezem voor ons uit vliegen, komen middenin een potje Quiditch terecht, worden belaagd door dementors en meer van dat soort ongein.

Bij het uitkomen van de attractie plenst het nog steeds. Nou ja, als we dan toch moeten schuilen kan René net zo goed de ride nog eens doen. Ik pas even. Ondanks dat ik het erg leuk vind, denkt mijn lijf daar toch anders over. In dit soort attracties word ik altijd een beetje dizzy en misselijk. Twee keer achter elkaar is dan ook een beetje teveel van het goede.

Het blijft gieten en bliksemen. Omdat we ook geen zin hebben hier tot parksluiting te blijven schuilen besluiten we ons in het noodweer te wagen. Je wordt maar een keer nat. En dat zijn we al binnen een paar seconden. Echt koud is het niet, dus dat valt allemaal mee. Eenmaal in de auto duurt het even voor we de garage uit zijn en uiteindelijk de I4 op kunnen rijden. Om 21.15 uur zijn we back home. Het regent nog steeds. Heerlijk om op de bank neer te ploffen. Televisie aan (beetje vreemde film...Prometheus kijken), blog bijwerken. En dit alles met een wijntje uiteraard.

you might get wet....probably soaked

dag 10 - Kissimmee

Het resultaat van niet wakker worden door het wekker geluid...7.15 uur weer fris en fruitig de ogen open. Ook René werd even later volledig uit zichzelf (echt, heb ik niets mee van doen gehad...) wakker. Geen plannen hebben betekent wel nog lekker lang in bed blijven hangen met ontbijt en televisie aan. Uiteraard ook de berichtjes checken en het nieuws van thuis. Wat jammer voor Maarten van der Weijden...maar wat een held!

René oppert het idee om het plaatsje binnen welke grenzen we verblijven nu eens wat beter te leren kennen. Op naar Downtown Kissimmee dus! Het blijkt dat dit plaatsje aan een enorm meer ligt. Het historic downtown district beslaat maar 2 straten en een park. We beginnen in het Lakefront Park. Het is een prachtig aangelegd park aan de oevers van Lake Tohopekaliga (en ja, dat heb ik opgezocht, want dat onthoud ik natuurlijk niet). Op een doordeweekse dag als vandaag is het extreem rustig. En heet! Vooral dat! Op zoek naar het Monument of states proberen we een beetje aan de schaduwzijde te blijven. De enorme toren met stenen uit allerlei staten en landen staat op de hoek van het park. Het is een kleurrijk geheel. Best leuk om te zien.

Monument of states

Ook best leuk is Main Street, DE straat in dit plaatsje. Aan beide zijden zijn wat eettentjes en kleine shoppies. Niets bijzonders. Grappig om even door te lopen is Lanier's Historic Downtown Marketplace. Eigenlijk gewoon een grote schroothoop van allemaal oude hebbedingetjes, waar belachelijk veel geld voor wat gevraagd. Meer is hier eigenlijk niet te beleven. Been there, done that dus.

impressie Kissimmee

En nu dan? We zijn teveel verbrand om even bij het zwembad te crashen. Laten we dan nog maar wat van ons to-do-lijstje afstrepen. Maar eerst die donut die we eerder deze trip hebben gemist. Dus, op naar de 192 om nu dat Krispy Kreme tentje daar wel te vinden. En dat lukt. Even later zitten we aan een original glazed doughnut. Zo bizar lekker! Erg leuk is dat je in dit filiaal kunt zien hoe de doughnuts worden gemaakt. Nadat we onze doughnuts op hebben, zien we dat er een verse lading aankomt,...dat is toch niet te weerstaan. René heeft er al 2 op, dus die weigert, maar als de medewerker vraagt of hij er echt niet nog een wil, zwicht hij alsnog. Die laatste is overigens on the house....

Bizar lekkere doughnuts, net vers gemaakt

De Florida Mall is nog iets dat we deze trip van ons lijstje willen vinken. Niet dat we het plan hebben om nog maar iets te kopen. We willen alleen even kijken hoe deze mall is veranderd sinds ons laatste bezoek. En veranderd is het! Het is nog groter geworden! Poeh hee. Vooral de foodcourt is enorm! Leuk natuurlijk om hier Carlo's Bakery te vinden. De doughnuts zitten nog hoog, echt trek in iets hebben we dan ook niet. Als we (in sneltreinvaart) een rondje hebben gelopen gaan we op huis aan. Even beetje hangen voor de buis. En uitzoeken in welke Outback we gaan eten. Een tijdje geleden heb ik via Villa a Touch of Dutch van Caroline en Robert-Jan Hamersma een cadeaukaart van dit Steakhouse gewonnen. Zo tof! Toen leek het nog eeuwen te duren voor we er gebruik van konden maken...en nu is het zover!

Onze keus is gevallen op het filiaal aan de Osceola Parkway, het dichtstbijgelegen bij ons huis. Als we erheen rijden zien we dat dit vlakbij The Loop is gelegen. Ah...mooi...nog meer winkels om te shoppen! Maar niet nu. Nu is het etenstijd. We starten natuurlijk met wat te drinken. René is vanavond Bob. Die kans laat ik niet aan me voorbij gaan, Ik kies een lemonade...maar dan wel een met vodka! En oh, oh, leren we het dan nooit (we zijn vast niet de enigen die deze "fout" keer op keer maken...)... als appetizer kiezen we een sampler (onion petals, Aussie Cheese  fries, Mac&Cheese bites). Zodra het bord verschijnt weet ik het al...dit wordt weer broek op standje los...wat een hoeveelheid! En daarna komt dan ook nog mijn sirloin Steak en voor René een ribeye...met side dishes. Echt...dit is genoeg voor een week. De side dishes houd ik al snel voor gezien...ik ga voor mijn stukkie vlees. Overheerlijk! En dat is ook de ribeye van René. Wat een smulpartij! Bedankt Caroline en Robert-Jan!

Weer naar huis rijdend kunnen we genieten van flitsen achter de wolken. Wat blijft dat toch een grandioos gezicht!

dag 9 - strand, shoppen en schichten

Morgen slapen we echt uit. Echt! Tenminste, dat gaan we proberen. In ieder geval hebben we (nog) geen plannen.

Vandaag hadden we die wel. Na het missen van een plons in de bron bij Wekiwa wilden we vandaag toch wel even plonzen. In de Golf van Mexico dan. Bij Fort De Soto Beach. René moet ook nog wat kilometers maken en dat kan hier mooi. Ik pas vandaag even. Vooral gezien de hoge temperaturen. Bovendien ga ik in oktober "maar" een halve marathon, dus ik hoef me nog niet zo ongerust te maken over het gebrek aan kilometers. René gaat voor de hele, dat is een different cookie.

Om 7.00 uur zitten we met ontbijt in bed voor de buis. Het schijnt weer een mooie dag te worden. Uiteraard wel met kans op "afternoon T-storms". De ochtend ziet er in ieder geval nog buienvrij uit. We koersen weer west. Dit keer houden we bij Tampa links, dus zuidelijk aan. Via een van de enorm lange bruggen rijden we langs St. Petersburg. Wat een tof gevoel geeft dat toch, blauwe luchten, omringd door water, prachtige huizen gelegen aan datzelfde water. Dit is echt vakantie!

spierwit zand

Fort De Soto State Park bereiken we na door prachtig aangelegen wijken te zijn gereden. Alles is hier top onderhouden. Nergens vuil op straat. Het gras kort gemaaid en nergens dor. We betalen $5 voor het parkeren en zoeken een plekje op de enorme parkeerplaats bij North Beach. Op dit tijdstip, net na 10.30 uur) is het nog redelijk rustig. Op het spierwitte strand spreiden we onze handdoeken onder een van de bomen. René maakt zich direct klaar voor zijn rondje hardlopen. Voorzien van twee flesjes sportdrank, een petje tegen de zon en goed ingesmeerd met zonnebrand gaat hij op pad voor zijn 15 kilometer duurloop. Ik maak het mezelf makkelijk op mijn handdoek. Ook goed ingesmeerd. Boekje erbij. Voor me zie ik pelikanen die als een soort kamikazepiloten het water induiken om hun maaltje te vangen. Af en toe een jetski die langs scheurt. Kinderstemmen. Kortom, het strandleven. Zo is het wel uit te houden. Helemaal omdat de zonnestralen af en toe tegen worden gehouden door dikke wolken. Als de bewolking verdwijnt, brandt de zon enorm. Een verkoelende duik zou dan wel lekker zijn. Heel anders dan afgelopen week op Honeymoon Beach liggen hier geen keien. Je loopt zo het water in. Het koele valt alleen nogal tegen. Het water is gewoon lauw.

Op naar 15 warme kilometers

Op naar 2 uurtjes zonnen

Ondanks de bewolking merk ik dat de delen van mijn lijf die normaal bedekt zijn door hardloopkleding ondanks de hoge factor zonnebrand al aardig beginnen te verkleuren. En dan bedoel ik niet dat mijn velletje al mooi bruin wordt....na ruim anderhalf uur is René terug. Gekookt! Hardlopen in deze temperaturen op het midden van de dag is...nou laten we zeggen...niet het slimst om te doen. Toch heeft hij de 15 kilometer volbracht. Snel een zakje chips om wat zout binnen te krijgen en dan een plons in het zoute water om het zoute zweet af te spoelen. Nou ja, in ieder geval om even bij te komen. Het zout spoelen we daarna af onder de douches die hier in de gebouwtjes op het terrein te vinden zijn. Om 14.00 uur zoeken we de koelte van de airco in de auto weer op. Uh....tenminste....dan moeten we deze wel even aanzetten...

Zowel de auto als wij zelf zijn inmiddels aan wat brandstof toe. We kunnen dit combineren bij een tankstation waar een Subway in zit. Na de auto te hebben volgegooid bestellen we een footlong broodje dat we delen en een enorme sloot cola light.

Volgende doel is Anna Maria Beach. Tenminste, dat was het. Met onze verbrande lijven, want ook René heeft heel wat zon gepakt tijdens zijn loopje, lijkt het niet verstandig om weer aan het strand te gaan liggen of erlangs te slenteren. Bovendien schijnt aan deze kant het "red tide alert" nog steeds van kracht te zijn. Als we over de Sunshine Skyway Bridge rijden zien we bovendien dat het recht voor ons, waar Anna Maria Beach ongeveer zou moeten liggen, onweert en regent. Meer excuses hebben we niet nodig om naar plan B te gaan. En dat is...(ik durf het bijna niet te zeggen...) shoppen! Bij de Ellenton Premium Outlet Stores. Omdat het ook hier is gaan regenen en bliksemen parkeren we de auto eerst voor een TJMaxx. Hier shoppen we tenminste droog. Als we na een tijdje (bepakt en bezakt - want...een paar Adidas, een paar All Stars voor mij...en nog wat kleding voor beiden) weer buiten komen zien we dat het enorm heeft geplensd. Door grote plassen rijden we naar de mall. En tja...als het dan weer begint te regenen zullen we toch in winkels moeten schuilen. En hoe onaardig is het dan om zonder aankopen zo'n winkel weer uit te gaan...kortom...we moesten wel wat kopen. Vooral bij de Adidas Outlet Store voelden we ons enorm verplicht...

Om op de terugweg goed wakker te kunnen blijven nemen we bij de Starbucks nog even een cafeïneshot. Overbodig trouwens...de lichtshow die we onderweg te zien krijgen is zo adembenemend dat het geen moeite kost de aandacht erbij te houden. Vooral René, die niet rijdt, geniet van de bliksemschichten die regelmatig als een soort netwerk de wolken verlichten. Een prachtgezicht!

Rechtstreeks naar huis rijden doen we nog niet. Na zo'n heerlijke dag hebben we wel zin in een wijntje. Dat moeten we eerst nog even scoren. We maken een stop bij de Walmart op de 535, maar zo te zien is daar op dit moment heel de omgeving aan het shoppen. De rijen bij de kassa's zijn enorm. Van de week las ik als reactie van Sonja dat de Publix aan de 535 een mooie winkel moet zijn. We verlaten dan ook de Walmart, rijden naar de overkant...en...wat een rust! Inderdaad een heel mooi filiaal. Met precies de wijn die we zoeken, Barefoot. In enorme flessen trouwens.

Eenmaal thuis ploffen we op de bank. Met een glaasje wijn. En morgen...dan gaan we uitslapen. Denk ik.

Dag 8 - change of plans

Het was vannacht een beetje rumoerig aan het zwembad achter het huis. Veel gezelligheid, maar middenin de nacht is dat toch iets minder. Tenminste voor degenen, zoals wij, die op dat moment in bed liggen. Waarschijnlijk kwam het daardoor, want ik sliep zowaar tot de wekker afging om 7.00 uur. Ja, weer een wekker...want er zat weer een rondje hardlopen in de planning.

Snel even thee gezet, banaantje erbij als energie voor het lopen, berichtjes checken (zo leuk weer allemaal, thanks!) en televisie aan. Daar wil ik nog wel wat over kwijt. Over een week of 2 zijn hier verkiezingen. Campagne voeren gebeurt dus volop. Het ene na het andere filmpje komt langs. Kandidaten die zichzelf aanprijzen of de hemel in worden geprezen door familieleden. Grappig om te zien is dat in vrijwel elk filmpje wordt genoemd of de kandidaat pro of anti Trump is. Dit soort filmpjes zijn enigszins nog wel te begrijpen. Wat vrijwel direct daarna gebeurt is bizar. Een tegenstander van de kandidaat, vaak een concurrent, komt dan in beeld om te vertellen wat er allemaal niet deugt aan de opponent en dat hij of zij de boel bij elkaar heeft gelogen in zijn/haar promotiefilmpje. Het is elkaar echt gewoon regelrecht met de grond gelijk maken en echt niet op een zachtzinnige manier...

Dit keer lopen we vanuit het huis. We hebben een rondje van zo'n 5 kilometer uitgezocht. Zonder verkeerslichten (want daar sta je zomaar 5 minuten voor te wachten hier...). Eigenlijk wel een beetje sukkelig, want nu heb ik geen enkel excuus om even uit te puffen. Tjemig, want is het toch bloedjeheet. Zelfs redelijk vroeg op de dag.

Rond 8.30 uur zijn we terug op het honk. Even uitdampen, douchen, aankleden en weer op pad. Vandaag gaan we buiten de deur ontbijten. De IHOP wordt ons doel. Uit ervaring weet ik dat de ontbijtjes hier too much zijn voor een enkel persoon, voor mij in ieder geval. Vandaar dat ik meelift met René. Hij is niet zo'n pannenkoekenman, terwijl ik fan ben. René bestelt dus een omelette, ik pimp zijn pannenkoeken en we delen zijn bestelling. Iedereen tevreden.

Gotta love pancakes

Met flink gevulde buiken rijden we naar Wekiwa Springs. Het wordt weer een mooi dagje. We gaan een beetje rondspetteren in de bron. Op de I4 is vrijwel geen oponthoud. Wonderbaarlijk eigenlijk als we zien wat een enorme bouwput het rond de I4 in downtown Orlando is. Via Apopka rijden we naar Wekiwa. Nog een snelle stop bij een CVS voor wat insectenspray en dan draaien we Wekiwa Springs Road op. Ik verheug me al op een koele plons. Deste groter is de teleurstelling als we een bord zien staan dat het state park vol is. Ah...nee...tegen beter weten in rijden we de oprit op, maar hier wordt het bord bevestigd: too crowded, full. Grrr....(dat is in nette bewoordingen wat er door ons heen ging...) en nu? Het verderop gelegen Kelly Park zal inmiddels ook wel vol zijn. Verder naar het strand is ook weer zo'n mijl op zeven. Zwembadhangen bij de communitypool trekt ons niet echt.

Het kost even moeite de gedachten om te zetten. Maar ik weet een heel goede remedie om weer in de stemming te komen...shoppen... We zijn nu dichtbij de Altamonte Mall en die wilden we toch nog bezoeken later vandaag. Voor we de mall inlopen maken we eerst nog een stop bij een Marshalls. Geen vergeefse stop, want we komen flink beladen weer naar buiten. Dit keer was het mijn beurt om behoorlijk los te gaan.

De Altamonte Mall is behoorlijk groot. In tegenstelling tot de Florida Mall is het hier veel minder toeristisch. De teleurstelling van Wekiwa wordt al snel verdrongen. Bij FYE is er, naast dvd's en cd's, volop merchandise met betrekking tot films en filmkarakters te koop. Heerlijk om hier even rond te snuffelen, vooral bij het deel van Harry Potter en Game of Thrones...Jon Snow en Dobby (in een vinyl, miniatuur versie) mogen met ons mee naar huis.

Aan het gerommel dat uit onze buiken komt moet even wat worden gedaan voor we verder kunnen met shoppen. En wat is er een mooiere plek voor een boekenfanaat dan bij de Starbucks in een Barnes and Noble. Terwijl we ons tegoed doen aan een stuk carrot cake (van de Cheesecake Factory!) en een kaas/jalapeno gevulde pretzel verlekkeren we ons aan alle boeken. In geen enkele andere winkel dan deze is het zo moeilijk om niet overladen met tassen naar buiten te komen. Heel bescheiden houden we het bij 1 tasje (met slechts 3 boeken). Dat 1 tassenbeleid geldt ook voor American Eagle en Aeropostale. En, eerlijk is eerlijk, zelfs bij Abercrombie & Fitch komen we slechts met 1 tas naar buiten (maar dat is wel een grote...en hij puilt ook nog uit van de overhemden die René hier heeft ingeslagen).

Shoppingtherapie!

Wekiwa Springs is totaal vergeten als we even na 17.00 uur weer naar buiten lopen. Op naar huis! Hoewel...is dat wel slim op dit tijdstip? Uh nee dus! Sweet Tomatoes heeft een filiaal even verderop aan de 436. Dat lijkt ons wel wat. Even later staan we met een tray voor het saladebuffet. Van een aardige dame krijgen we een coupon in ons handen geduwd. Nou, dat is helemaal een mazzeltje. Hoewel...zo'n geluk is een buffetrestaurant niet. Na het bord salade zit je gewoon eigenlijk al vol. Maar...al die soorten soep staan daar toch niet voor niets. Een kommetje soep dan toch maar. En ach, die pasta ziet er ook best goed uit. En morgen gaan we een lange(re) afstand hardlopen, een extra bordje pasta kan geen kwaad, toch? Wat past goed bij pasta? Pizza! Daar dan ook nog maar een stukje van. Hebben we wel genoeg groen gegeten? Doe nog maar een beetje salade. Als afsluiting een toetje hoort natuurlijk ook. Die caramel butter blondies klinken en ruiken wel heel erg lekker. Die maar dus! Samen met een blueberry muffin. Voor zo'n glutenvrije kokosmuffin is ook nog wel ruimte. Toch? Burp!

Geen file, echt...geen file...op de terugweg over de I4 naar huis. Heerlijk zo'n dagje luieren in Wekiwa Springs....daar kom je echt van bij.

Score!

dag 7 - gnoompies en Butterbeer

Vandaag slapen we zowaar een beetje uit. Tenminste...uitslapen is niet het juiste woord, want rond 5 uur was ik al weer wakker, maar we blijven wat langer in bed liggen. Ontbijt op bed. Amerikaanse ochtendshow aan. En dan is het zomaar 9.00 uur (ja, ja, dat heet tegenwoordig uitslapen). De weermensen geven aan dat het vandaag een prachtige dag wordt. Met temperaturen in de drie cijfers! Wel is er (natuurlijk) een kans op een onweersstorm in de namiddag.

In de planning lag een rustig dagje. Wat boodschappen, misschien een malletje en dan in de avond naar Universal. Het eerste deel is volgens planning verlopen.

Boodschappen doen we bij de SuperTarget aan de 192. Dit keer even niet naar de Walmart omdat die aan de 535 er een beetje shabby uitziet. Vooral voor de dagelijkse boodschappen. De Target daarentegen is een prachtwinkel. Voor we richting de foodafdeling gaan, kijken we hier eerst nog even goed rond voor wat andere spulletjes. Ze hebben hier ook best leuke kleding. Helaas geen Game of Thrones shirts of andere zaken op het moment. We zijn op zoek naar vinyl poppetjes van o.a. wat personages uit deze serie. Met andere karakters, uit Harry Potter bijvoorbeeld, of wat Disney prinsessen zijn we trouwens ook blij. Tot nu hebben we deze plastic figuurtjes niet kunnen vinden. Hier zien we echter dat we steeds verkeerd hebben gekeken. Ze staan bij de muziek en gadgetafdeling. Niet bij het speelgoed. Van Stranger Things en Star Wars zien we ladingen Funko's, maar helaas niets dat op ons lijstje staat.

Op de foodafdeling worden we (nou ja, om eerlijk te zijn vooral ik) voor heel andere dilemma's geplaatst. Welke smaak Oreo's zullen we nemen? Wat een keuze is hier! En ook een bak Ben & Jerry's ijs pakken vergt heel wat afweging.

keuzes, keuzes....

Voor we richting mall gaan moeten we eerst nog langs huis om de spullen in de koelkast te zetten. Hierna gaan we direct weer op pad. We willen nog even langs de Krispy Kreme om onze eerste Original Glazed Doughnut te scoren. Op de een of andere manier rijden we er totaal aan voorbij. Nou ja, dan maar naar de locatie bij de Mall of Millenia.

Maar ook dat komt er niet van. René oppert het idee om, nu het zulk prachtweer is en nog geen weekend, dus waarschijnlijk rustiger, om al wat eerder naar Universal te gaan. Het lijkt druk. Pas op ET 665 is een parkeerplek.

Voor we naar een van de parken gaan, maken we een stop bij Moe's voor een burrito. We delen er dit keer een. Van de week hadden we beiden zo'n "homewrecker" en met de tortillachips die daarbij wordt geserveerd is het een behoorlijke hap. Samen een is de perfecte oplossing als lunch.

sfeervol straat in Universal Studio's

Let's go to the movies

Daarna slaan we rechtsaf naar de Studio's. Dit park doet vriendelijker aan dan Islands of Adventure dat het vooral van de attracties moet hebben. Vinden wij dan. Via de schaduwzijde, want, man, man, het is heet, beginnen we rechtsom het meer. We regelen dat ET naar huis kan. Killen wat bad guys in Men in Black en lopen dan weer Daigon Alley in. Rechtstreeks naar het kraampje waar ze Butterbeer verkopen. Daar heb ik al tijden mijn zinnen op gezet. Met deze temperaturen is de frozen variant wel erg verleidelijk. René geeft na een slokje (en een vertrokken gezicht) het oordeel: dit smaakt naar spekkies. En dat is het precies, een enorm zoete smoothie met een laagje room. En, call me mad, ik vind het eigenlijk wel lekker. Of in ieder geval heel tof om een "echte" butterbeer te hebben geproefd. 

Dit keer doen we wel de attractie Escape from Gringotts. Het is bijna een uur wachten. De rij is al zo ontzettend gaaf! De gnoompjes (zo heten ze natuurlijk officieel niet, maar Hobbits, Kobolden en meer filmische figuren heten bij ons standaard gnoompjes) zijn hard aan het werk. Via de hal vol grandeur dalen we af in de kerkers van de bank. Hier moeten we uit zien te komen. En dat gaat niet makkelijk. Voldem...uh...hij die niet genoemd mag worden maakt ons samen met Bellatrix,  het leven zuur. Met behulp van één van de Weasly's en Harry, Ron en Hermione lukt dat na een woeste rit gelukkig.

Omdat we nu toch weer in Pottersferen zijn nemen we de Hogwarts Express naar Hogsmeade. Op King's Cross is het niet al te druk. Binnen no-time zitten we in de trein. Ook dit is weer een prachtige, sfeervolle attractie. Wat is dit toch allemaal mooi gedaan!

Hogwarts ligt in het andere park, Islands of Adventure. Hier blijven we niet lang voor nu. Het is etenstijd. We gaan dus richting Citywalk. Maar niet voor we ons weer in een avontuur hebben gestort in Poseidon's Fury.

Eten doen we bij de Panda Express. Het smaakt heerlijk, een box vol mie met allerlei kipgerechten voor René. Ik prik een vorkje mee en heb zelf twee kleine loempia's besteld.

Om 21.00 uur is een afsluitende show in de studio's. Voor we een plekje zoeken langs het meer is er nog wat tijd voor een paar attracties. Transformers, the ride in 3D bijvoorbeeld. En dan merken we toch wel dat we...uh...niet meer de jongsten zijn. Okay, natuurlijk kennen we die poppetjes die in van alles en nog wat kunnen veranderen (en dan bedoelen we niet Barbapapa). Maar van Megatron, Bumblebee en Optimus One hadden we echt nog nooit gehoord. Dat belet ons overigens niet om in een behoorlijk turbulent ritje zo'n beetje de hele wereld te redden.

Afgelopen dinsdag hebben we Race Through New York starring Jimmy Fallon al gedaan. Die vonden we zo leuk dat we nu we nog een beetje tijd hebben, nogmaals in de racekar stappen om een wedstrijdje te doen (tot de maan en terug) met Jimmy. De filmpjes vooraf als we wachten tot we naar binnen kunnen zijn hilarisch. We zijn fan!

Dit alles maakt wel dat we aan de late kant zijn voor een goede plek om de water- en vuurwerkshow te zien. Vanaf de zijkant is het het allemaal net niet. We besluiten om weg te gaan en later deze week de show nogmaals een kans te geven.

Om 21.45 uur parkeren we de auto weer op de oprit. We hebben weer genoten vandaag.

dag 6 - just beachy

Via de I4 westwaarts = Mickeyoren

Going west. Dat is het doel voor vandaag. We gaan naar de Golf van Mexico. Eerst nog even checken of er op de stranden rond Clearwater geen Red Tide wordt gemeld. Nope. We're safe!

Na een ontbijtje op bed met bagels en French Toast stuurt René de auto rond 9.00 uur naar de I4. Blauwe lucht, ruim baan, auto op de cruise control, radio aan. We hebben er zin in! In Lakeland even de ogen goed open houden of we Ford's Garage zien. Dit is een restaurant waar we vanavond op de terugreis willen eten. En, check, afslag 32 zien we het, vooral voor René bekende, blauwe logo opdoemen.

Nu eerst verder. Via downtown Tampa naar de west 60. Deze weg verbindt het vaste land met de landtong waar Clearwater op ligt. De weg is gelijnd met palmbomen. Beide kanten bieden uitzicht over het heldere, blauwgroene water. Zodra we aan de overkant zijn slaan we rechtsaf. We rijden namelijk niet direct naar het strand. Eerst gaan we nog even naar de Safety Harbor Pier. Een korte pier in de baai. Hier is niet echt veel te beleven, maar het zo zomaar kunnen dat je hier dolfijnen of manatees ziet. Helaas niet vandaag.

Safety Harbor Pier

Via Main Street van dit plaatsje rijden we westwaarts. Over de Causeway rijden we Clearwater Beach op. Dit geeft een optimaal vakantiegevoel. Het is heel even zoeken naar een parkeerplek. Het lukt ons zelfs om een gratis plek voor 2 uur te spotten op Baymont Street. We hoeven alleen even over te steken om op het strand te komen. En dan staan we met onze blote voeten in het warme, witte poederzand. Jeej! Links van ons ligt Pier 60. Voor ons de zee. Hoewel we nog geen badkleding aan hebben, moeten we uiteraard wel heel even pootje baden. Het water voelt zelfs warm! Slenterend begeven we ons naar de pier. We hangen wat over de rand om de omgeving te bekijken. Op een paal spotten we een paar pelikanen.

Omdat we zo'n beetje wegbranden, gaan we weer richting auto. Het is lunchtijd. We hebben trek. Vlakbij de auto denken we een leuk tentje gespot te hebben. Frenchy's. Binnen is het druk. Dat belooft altijd goeds. En dat klopt helemaal. René bestelt de daily special, een buffalo chicken sandwich. Ik ga voor de Griekse salade. We zijn verrast als het eten wordt gebracht. De porties zijn ruim. Bij de salade zit een aardappelslaatje. René krijgt friet bij zijn broodje. Hier kunnen we wel weer even op voort.

Als we de Alternative 19 naar het noorden opdraaien begint het te plenzen. Nou, daar gaat ons middagje strand. We waren namelijk van plan om een duik te nemen op Honeymoon Beach en daarna nog een beetje op het strand te luieren. Omdat we zien dat er toch weer een blauwe lucht aankomt draaien we de weg naar het Honeymoon Island State Park op. We betalen de $8 entree. Wat een rust heerst hier vergeleken bij het hectische Clearwater Beach, dat we overigens in de verte nog zien liggen. Ook zien we daar de donkere wolken waar een gordijn regen uit neerstort. We lopen een kort stukje heen-en-weer over het spierwitte strand. Tot we ook hier de eerste druppels voelen. Snel naar de auto. Deze parkeren we op een plekje dat uitzicht biedt over het water. Met onze boeken erbij wachten we zo even tot het weer droog wordt.

Vakantiefeel

En dat wordt het. We lopen de boardwalk naar het strand op. Helaas kunnen we hier niet met een sneltreinvaart het water inlopen. Er liggen namelijk allemaal keien voor de kust in het water. Schuifelend, en niet alleen voor de keien, maar ook voor de zandroggen die hier schijnen te zitten, lopen we het water in. Echt zwemmen doen we niet. Het is meer een beetje poedelen. René is sowieso niet zo van het zwemmen en ik...ach, laten we het er maar op houden dat ik weer steeds tada....tada...in mijn hoofd hoor. We zoeken een plekje voor onze handdoeken en laten ons dan weer drogen. Dat is in no-time gebeurt. De zon brandt er weer heerlijk op los. De regen is verdwenen. Boven ons hoofd in ieder geval. In de verte horen we het nog donderen.

Om 15.30 uur vinden we het welletjes. We gaan weer verder noordwaarts. Tarpong Springs ligt zo'n 10 mijl ten noorden van Honeymoon Beach. Deze zogenaamde sponzenhoofdstad van de wereld schijnt een bezoek waard te zijn. Downtown slaan we over. Rechtstreeks rijden we naar de "spongedocks". Nou, het zal ongetwijfeld zo zijn dat er hier ook echt naar sponzen wordt gedoken, maar voor ons doet het allemaal een beetje als poppenkast aan. De straat aan het water is bezaaid met toeristische shops. En dan niet eens de gezelligste. Of het nu door het tijdstip op de dag komt of dat het hier altijd zo is....ons bekoort het niet.

Dus, hop weer de auto in. We gaan terug. Tenminste, eerst nog een stop in Lakeland. Weer terug op het vasteland in Tampa komen we in een enorme file. Langzaam schuiven we van de 275 de 4 op. Het noodweer dat losbarst helpt ook niet mee.

Rond 19.00 uur melden we ons bij Ford's Garage. De korte wachttijd nemen we voor lief. De inrichting is zo tof! Alles heeft wel iets met Ford te maken. Voor René uiteraard extra leuk. Het menu vergt nog wat studie. Alles ziet er zo lekker uit. Omdat het allemaal erg op elkaar lijkt hakken we de knoop door. Voor René wordt er een Ford's signature op tafel gezet. De High Octane burger wordt voor mijn neus gezet. We smullen! Enige nadeel is het enorme geroezemoes in het restaurant. Je kunt elkaar nauwelijks horen.

Ford's Signature

Vanaf Lakeland is het nog ruim 30 mijl tot onze stek. Valt erg mee dus. Maar...het noodweer van eerder lijkt ons gevolgd te zijn. Zodra we de I4 weer opdraaien komt het met bakken de hemel uit. Het zicht is slecht. De vele bliksemschichten maken het sturen ook niet makkelijker. Gewoon rustig aan, dan is er niets aan de hand.

Als we even na 21.00 uur de auto weer voor het huis parkeren is de regen verdwenen. Wij spoelen snel het zand van ons af. Met een wijntje ploffen we op de bank. Weer zo'n dag met een sterretje achter de rug.